Projekt z dnia 3.06.2008 r.

Ustawa 

z dnia                         2008 r.

o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw1)

Art. 1. W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39) wprowadza się następujące zmiany:
1)	w art. 1:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury.”,
b) po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„3. Prokuratura jest organem ochrony prawnej.”;
2)	w art. 3 w ust. 1 pkt 5 i 5a otrzymują brzmienie:
„5)   Współpracę z Instytutem Wymiaru Sprawiedliwości w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania.
5a) gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie w systemach informatycznych danych, w tym danych osobowych, pochodzących z prowadzonych lub nadzorowanych na podstawie ustawy postępowań oraz z udziału w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia lub innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy, przekazywanie danych i wyników analiz właściwym organom, w tym organom innych państw, organizacjom międzynarodowym, w tym ponadnarodowym, oraz organom Unii Europejskiej, jeżeli przewiduje to ustawa lub umowa międzynarodowa ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską lub jeżeli przekazywanie danych i wyników analiz tym organom i organizacjom wynika z odrębnych przepisów; administratorem tych danych, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, gromadzonych i przetwarzanych w ogólnokrajowych systemach informatycznych prokuratury jest Prokurator Generalny,”;
3)  w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1.  Prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy Prokuratury Generalnej, prokuratur apelacyjnych, okręgowych i rejonowych.”;
4)  w art. 8:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 oraz art. 8a i 8b.
2.   Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia przełożonego prokuratora. Polecenie nie może dotyczyć treści czynności procesowej.”,
b) uchyla się ust. 3‑5; 
5)  w art. 8a. ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Prokurator bezpośrednio przełożony uprawniony jest do zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora podległego. Zmiana lub uchylenie decyzji wymaga formy pisemnej”;
6)  po art. 10 dodaje się art. 10a-10f w brzmieniu:
„Art. 10a. 1. Prokuratora Generalnego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez Ministra Sprawiedliwości, spośród dwóch kandydatów przedstawionych w tym wniosku. 
2.  Kandydatów wskazuje Ministrowi Sprawiedliwości – po jednym ‑ Krajowa Rada Sądownictwa i Krajowa Rada Prokuratorów nie później niż na 4 miesiące przed upływem kadencji Prokuratora Generalnego.
3.  Wniosek, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości  przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie po wskazaniu kandydatów na stanowisko Prokuratora Generalnego przez Krajową Radę Sądownictwa i Krajową Radę Prokuratorów.
 4.  Na stanowisko Prokuratora Generalnego może być powołana osoba będąca prokuratorem w stanie czynnym powszechnej lub wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, o co najmniej dziesięcioletnim stażu na stanowisku prokuratora, sędzią Izby Karnej lub Izby Wojskowej Sądu Najwyższego w stanie czynnym, sędzią sądu powszechnego lub sędzią sądu wojskowego w stanie czynnym, o co najmniej dziesięcioletnim stażu sędziowskim w sprawach karnych.
5.  Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Prokurator Generalny składa przed Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej, ślubowanie następującej treści:
„Obejmując stanowisko Prokuratora Generalnego uroczyście ślubuję stać na straży  Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i prawa, strzec praworządności a powierzone mi obowiązki wypełniać sumiennie.” Ślubowanie może być złożone z dodaniem zwrotu: „Tak mi dopomóż Bóg”.
6.  Kadencja Prokuratora Generalnego trwa 6 lat, licząc od dnia złożenia ślubowania. Po upływie kadencji Prokurator Generalny pełni obowiązki do czasu objęcia stanowiska przez nowopowołanego Prokuratora Generalnego.
7.  Prokurator Generalny, po zakończeniu kadencji, nie może być ponownie powołany na to stanowisko.
8.  Po zakończeniu kadencji Prokurator Generalny może przejść w stan spoczynku niezależnie od osiągniętego wieku.
9.  Osiągnięcie przez Prokuratora Generalnego wieku uprawniającego do przejścia w stan spoczynku nie ma wpływu na zakończenie kadencji.
Art. 10b. 1. Prokurator Generalny nie może zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska dydaktycznego, naukowo – dydaktycznego lub naukowego w szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, instytucie naukowo - badawczym lub innej placówce naukowej, ani wykonywać innych zajęć zawodowych.
2. Prokurator Generalny nie może należeć do partii politycznej, związku zawodowego, ani prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z godnością jego urzędu.
Art. 10c. 1. Prokurator Generalny nie może być bez uprzedniej zgody sądu dyscyplinarnego pociągnięty do odpowiedzialności karnej ani pozbawiony wolności. Prokurator Generalny nie może być zatrzymany lub aresztowany, z wyjątkiem ujęcia go na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, jeżeli jego zatrzymanie jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego toku postępowania. O zatrzymaniu niezwłocznie zawiadamia się Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, który może nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.
2. Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę oraz za wykroczenie Prokurator Generalny odpowiada tylko dyscyplinarnie.
     3. Z wnioskiem do sądu dyscyplinarnego o zezwolenie na pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej albo do odpowiedzialności dyscyplinarnej może wystąpić Krajowa Rada Prokuratorów lub Minister Sprawiedliwości.
     4. Przed sądem dyscyplinarnym, w toku postępowania o którym mowa 
w ust. 2 i 3, czynności rzecznika dyscyplinarnego wykonuje członek składającej wniosek Krajowej Rady Prokuratorów lub przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości.
Art. 10d. 1. Kadencja Prokuratora Generalnego wygasa w razie jego śmierci lub odwołania.
2.  Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odwołuje Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji, jeżeli:
1)	zrzekł się stanowiska,
2)	stał się trwale niezdolny do pełnienia obowiązków Prokuratora Generalnego na skutek choroby lub utraty sił, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim,
3)	został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, albo złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu,
4) został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną, o której mowa w art.   67 ust. 1 pkt 2-5.

3.  W przypadku wskazanym w ust. 2 pkt 2, odwołanie następuje na wniosek Prezesa Rady Ministrów lub Krajowej Rady Prokuratorów. 

4.  Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 3, Prezes Rady Ministrów zasięga opinii Krajowej Rady Prokuratorów, która powinna być wydana w terminie dwóch miesięcy. Opinię załącza się do wniosku.

5. W przypadku odwołania Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji, a także w razie jego śmierci, obowiązki jego pełni pierwszy zastępca Prokuratora Generalnego, do czasu objęcia stanowiska przez nowopowołanego Prokuratora Generalnego.
Art. 10e. 1. Prokurator Generalny przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, nie później niż do końca pierwszego kwartału roku następnego, sprawozdanie z rocznej działalności prokuratury.
2. Do przedstawionego sprawozdania ustosunkowuje się na piśmie Minister Sprawiedliwości.
3. Prezes Rady Ministrów może w każdym czasie, niezależnie od sprawozdania rocznego, zażądać od Prokuratora Generalnego przedstawienia informacji na określony temat związany ze strzeżeniem praworządności oraz czuwaniem nad ściganiem przestępstw. Żądanie to nie  może dotyczyć przedstawienia informacji o biegu postępowania w konkretnej sprawie. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
4. Prezes Rady Ministrów może zażądać od Prokuratora Generalnego uzupełnienia przedstawionej informacji w terminie 3 miesięcy.
5. Prezes Rady Ministrów przyjmuje albo odrzuca sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie realizację zadań przez Prokuratora Generalnego w zakresie strzeżenia praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw.
6. W przypadku odrzucenia sprawozdania Prokuratora Generalnego, Prezes Rady Ministrów może wystąpić do Sejmu z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji. Sejm odwołuje Prokuratora Generalnego uchwałą podjętą większością 3/5 głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. 
  7.  Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 6, Prezes Rady Ministrów zasięga opinii Krajowej Rady Prokuratorów, która powinna być wydana w terminie dwóch miesięcy. Opinię załącza się do wniosku.
Art. 10f. 1. W przypadku, gdy Prokurator Generalny sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, Prezes Rady Ministrów może wystąpić do Sejmu z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji. Sejm odwołuje Prokuratora Generalnego uchwałą podjętą większością 3/5 głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. 
2. Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Rady Ministrów zasięga opinii Krajowej Rady Prokuratorów, która powinna być wydana w terminie dwóch miesięcy. Opinię załącza się do wniosku.”; 
7)  uchyla się art. 11a;
8)  Art. 12 otrzymuje brzmienie:
„Art. 12.  1.  Pierwszego zastępcę Prokuratora Generalnego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego powołuje, spośród prokuratorów Prokuratury Generalnej i odwołuje z tych stanowisk, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prokuratora Generalnego. 
2.  Zastępcą Prokuratora Generalnego jest Naczelny Prokurator Wojskowy, którego powołuje spośród prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej i odwołuje z tego stanowiska Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prokuratora Generalnego zgłoszony w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Naczelny Prokurator Wojskowy kieruje w zastępstwie Prokuratora Generalnego działalnością wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. 
3.  Zastępcą Prokuratora Generalnego jest Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, którego powołuje spośród prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i odwołuje z tego stanowiska Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prokuratora Generalnego zgłoszony w porozumieniu z Prezesem Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu kieruje Główną Komisją Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
4.  Liczbę pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego określa Minister Sprawiedliwości, na wniosek Prokuratora Generalnego, w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1. mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań  Prokuratora Generalnego”;
9) art. 13 otrzymuje brzmienie:
„Art. 13. 1. Prokuratora apelacyjnego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej,
2.	Kandydata na prokuratora apelacyjnego Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów, w celu wydania opinii.
3.	W razie wydania negatywnej opinii o kandydacie, zgromadzenie prokuratorów może przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnego kandydata na prokuratora apelacyjnego.
4.	Po uzyskaniu opinii o kandydacie Prokurator Generalny podejmuje decyzję w przedmiocie powołania go do pełnienia funkcji prokuratora apelacyjnego, bądź powołania do pełnienia tej funkcji kandydata przedstawionego przez zgromadzenie prokuratorów.
5.  W wypadku niepowołania do pełnienia funkcji prokuratora apelacyjnego żadnego z kandydatów, o których mowa w ust. 4, Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów nowego kandydata na prokuratora apelacyjnego. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się.
6.  Zastępcę prokuratora apelacyjnego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, na wniosek prokuratora apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii kolegium tej prokuratury.
7.  Prokurator apelacyjny i zastępca prokuratora apelacyjnego są powoływani na 6-letnią kadencję i nie mogą być ponownie powołani na bezpośrednio następującą kolejną kadencję do pełnienia tych samych funkcji”.
10) po art. 13 dodaje się art. 13a – 13d w brzmieniu:
„Art. 13a. 1. Prokuratora okręgowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej.
2. Kandydata na prokuratora okręgowego Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów, w celu wydania opinii.
3. W razie wydania negatywnej opinii o kandydacie, zgromadzenie prokuratorów może przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnego kandydata na prokuratora okręgowego.
4. Po uzyskaniu opinii o kandydacie Prokurator Generalny podejmuje decyzję w przedmiocie powołania go do pełnienia funkcji prokuratora okręgowego, bądź powołania do pełnienia tej funkcji kandydata przedstawionego przez zgromadzenie prokuratorów.
5. W wypadku niepowołania do pełnienia funkcji prokuratora okręgowego żadnego z kandydatów, o których mowa w ust. 4, Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów nowego kandydata na prokuratora okręgowego. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się.
6. Zastępcę prokuratora okręgowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, na wniosek prokuratora okręgowego, po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora apelacyjnego oraz kolegium prokuratury apelacyjnej.
7.  Prokurator okręgowy i zastępca prokuratora okręgowego są powoływani na 6-letnią kadencję i nie mogą być ponownie powołani na bezpośrednio następującą kolejną kadencję do pełnienia tych samych funkcji.”
„Art. 13b. 1. Prokuratora rejonowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej.
2. Kandydata na prokuratora rejonowego Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów, w celu wydania opinii.
3. W razie wydania negatywnej opinii o kandydacie, zgromadzenie prokuratorów może przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnego kandydata na prokuratora rejonowego.
4. Po uzyskaniu opinii o kandydacie Prokurator Generalny podejmuje decyzję w przedmiocie powołania go do pełnienia funkcji prokuratora rejonowego, bądź powołania do pełnienia tej funkcji kandydata przedstawionego przez zgromadzenie prokuratorów.
5. W przypadku niepowołania do pełnienia funkcji prokuratora rejonowego żadnego z kandydatów, o których mowa w ust. 4, Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu prokuratorów nowego kandydata na prokuratora rejonowego. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się.
6. Zastępcę prokuratora rejonowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów, na wniosek prokuratora rejonowego, po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora okręgowego oraz kolegium prokuratury okręgowej.
7. Kadencja prokuratora rejonowego i zastępcy prokuratora rejonowego trwa 4 lata. 
Art. 13c. 1. Prokurator Generalny może odwołać prokuratora apelacyjnego, lub zastępcę prokuratora apelacyjnego przed upływem kadencji, jeżeli:
1)	 zrzekł się pełnienia funkcji,
2)	stał się trwale niezdolny do pełnienia funkcji na skutek choroby lub utraty sił, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim,
3)	został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, albo złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu,
4)	w sposób nienależyty wypełnia obowiązki służbowe,
2.  Prokurator Generalny z urzędu lub na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego, może odwołać prokuratora okręgowego, prokuratora rejonowego lub ich zastępców, z przyczyn określonych w ust. 1,  przed upływem kadencji.  
3.  Odwołanie prokuratora apelacyjnego, okręgowego i prokuratora rejonowego oraz ich zastępców, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, następuje po podjęciu przez Krajową Radę Prokuratorów uchwały zezwalającej na odwołanie.
Art. 13d. 1. Do pełnienia pozostałych funkcji w prokuraturze, z zastrzeżeniem ust. 2‑4 oraz art. 111, powołuje spośród prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji Prokurator Generalny.
2.	Prokurator Generalny może, w drodze zarządzenia, określić funkcje w prokuraturach apelacyjnych, okręgowych i rejonowych, do pełnienia których powołuje prokuratorów i odwołuje z ich pełnienia prokurator apelacyjny.
3.	Prokurator Generalny, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, powołuje spośród prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury zastępcę Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowego prokuratora okręgowego i wojskowego prokuratora garnizonowego oraz ich zastępców, a także pełniących pozostałe funkcje w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, oraz odwołuje  ich z pełnienia tych funkcji. 
4.	Prokurator Generalny, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, może, w drodze zarządzenia, określić funkcje w wojskowych prokuraturach okręgowych i wojskowych prokuraturach garnizonowych, do pełnienia których powołuje prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji Naczelny Prokurator Wojskowy.”;
11)	art. 14a otrzymuje brzmienie:
„Art. 14a. 1. Na stanowisko prokuratora Prokuratury Generalnej może być powołany ten, kto spełniając warunki do objęcia stanowiska prokuratora prokuratury powszechnej, ma co najmniej dziesięcioletni staż na stanowisku prokuratora lub sędziego, w tym nie mniej niż sześcioletni okres pracy na stanowisku prokuratora Prokuratury Krajowej, prokuratury apelacyjnej lub okręgowej, Naczelnej Prokuratury Wojskowej, prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, sędziego sądu apelacyjnego lub okręgowego bądź wojskowego sądu okręgowego albo co najmniej przez okres dwunastu lat przed powołaniem wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza.
2.  Na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej może być powołany ten, kto spełniając warunki do objęcia stanowiska prokuratora prokuratury powszechnej, ma co najmniej sześcioletni okres pracy na stanowisku prokuratora lub sędziego w tym, co najmniej trzyletni okres pracy na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej, prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, sędziego sądu okręgowego lub wojskowego sądu okręgowego albo co najmniej przez okres ośmiu lat przed powołaniem wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub   notariusza.
3.  Na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej może być powołany ten, kto spełniając warunki do objęcia stanowiska prokuratora prokuratury powszechnej, ma co najmniej czteroletni okres pracy na stanowisku prokuratora prokuratury rejonowej, prokuratora wojskowej prokuratury garnizonowej, prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, sędziego sądu powszechnego lub wojskowego albo co najmniej przez okres sześciu lat przed powołaniem wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub   notariusza.
4.  Wymagany staż, o którym mowa w ust. 1 - 3, nie dotyczy osób wskazanych w art. 14 ust. 3 pkt 1.”;
12)	w art. 16:
a)	ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Prokurator Generalny może odwołać prokuratora jednostki organizacyjnej prokuratury, jeżeli prokurator, mimo dwukrotnego ukarania przez sąd dyscyplinarny karą wymienioną w art. 67 ust. 1 pkt 2-4 lub art. 113 pkt 2‑4, popełnił przewinienie służbowe, a w tym dopuścił się oczywistej obrazy przepisów prawa lub uchybił godności urzędu prokuratorskiego; przed podjęciem decyzji Prokurator Generalny wysłuchuje wyjaśnień prokuratora, chyba że nie jest to możliwe, oraz zasięga odpowiednio opinii zebrania prokuratorów Prokuratury Generalnej lub Naczelnej Prokuratury Wojskowej albo opinii właściwego zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej.”,
b)	dodaje się ust 4a i 4b w brzmieniu:
„4a.  Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej oraz prawomocne orzeczenie sądu orzekające wobec prokuratora środek karny pozbawienia praw publicznych, zakazu zajmowania stanowiska prokuratora, degradacji lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej, pociąga za sobą z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek służbowy prokuratora wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
 4b. W wypadku uchylenia orzeczenia sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej przez Sąd Najwyższy w wyniku kasacji, o której mowa w art. 83 ust. 2, prokuratora przywraca się do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku z zachowaniem ciągłości stosunku służbowego i z prawem do wynagrodzenia za okres faktycznego pozostawania poza służbą.”;
13)	art. 17 otrzymuje brzmienie:
„Art. 17. 1.  Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Generalna oraz prokuratury apelacyjne, okręgowe i rejonowe. Prokuratura Generalna  zapewnia obsługę Prokuratora Generalnego.
2.  Prokuraturą Generalną kieruje Prokurator Generalny, który jest prokuratorem przełożonym prokuratorów powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
3.  Prokuraturą apelacyjną kieruje prokurator apelacyjny. Prokurator apelacyjny jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, prokuratorów prokuratur okręgowych oraz prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury apelacyjnej.
4.  Prokuraturą okręgową kieruje prokurator okręgowy. Prokurator okręgowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury okręgowej oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury okręgowej.
5.  Prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy. Prokurator rejonowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów pełniących czynności w prokuraturze rejonowej.
6.  Zastępca prokuratora apelacyjnego kieruje prokuraturą apelacyjną w zakresie ustalonym przez prokuratora apelacyjnego i w tym zakresie jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, prokuratorów prokuratur okręgowych oraz prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury apelacyjnej.
7.  Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do zastępcy prokuratora okręgowego i zastępcy prokuratora rejonowego - na obszarze działania, odpowiednio, prokuratury okręgowej lub prokuratury rejonowej.
8.  Prokuraturę apelacyjną tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch prokuratur okręgowych. Prokuraturę okręgową tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch prokuratur rejonowych. Prokuraturę rejonową tworzy się dla jednej lub większej liczby gmin; w uzasadnionych wypadkach może być utworzona więcej niż jedna prokuratura rejonowa w obrębie tej samej gminy.
9.  Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi prokuratury apelacyjne, okręgowe i rejonowe oraz ustala ich siedziby i obszary właściwości, mając na względzie zapewnienie właściwego funkcjonowania tych jednostek.
10.  Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa właściwość powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury w sprawach o poszczególne rodzaje przestępstw niezależnie od miejsca ich popełnienia, oraz w sprawach cywilnych, administracyjnych, w sprawach o wykroczenia, a także w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw, mając na względzie skuteczne zwalczanie przestępczości i zapewnienie sprawności postępowań - niezależnie od ogólnej właściwości powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
11.  Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi ośrodki zamiejscowe prokuratur okręgowych lub rejonowych poza siedzibą prokuratury, mając na względzie zapewnienie właściwego funkcjonowania tych jednostek.
12.  Pracownicy zniesionego ośrodka zamiejscowego przechodzą do prokuratury, której ośrodek zamiejscowy został zniesiony.
13.  W Prokuraturze Generalnej tworzy się, w zależności od potrzeb, departamenty i biura. W ramach departamentów i biur mogą być tworzone wydziały lub inne komórki organizacyjne. W prokuraturach apelacyjnych i okręgowych mogą być tworzone wydziały 
oraz ‑ samodzielne lub wchodzące w skład wydziałów ‑ działy. 
W prokuraturach rejonowych mogą być tworzone działy lub sekcje.
14. Wydziały do spraw przestępczości zorganizowanej i korupcji tworzy się w prokuraturach apelacyjnych.
15. Departamentami i biurami Prokuratury Generalnej kierują dyrektorzy, wydziałami departamentów i biur Prokuratury Generalnej 
oraz wydziałami w prokuraturach apelacyjnych i okręgowych ‑ naczelnicy, a działami w prokuraturach apelacyjnych, okręgowych i rejonowych, sekcjami w prokuraturach rejonowych oraz ośrodkami zamiejscowymi prokuratur okręgowych i rejonowych – kierownicy. W zależności od potrzeb, dyrektorzy departamentów i biur Prokuratury Generalnej mogą mieć zastępców. W prokuraturach rejonowych o obsadzie kadrowej nieprzekraczającej 6  prokuratorów komórkami organizacyjnymi kierują bezpośrednio prokurator rejonowy lub jego zastępca.
16. Wojskowymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe oraz wojskowe prokuratury garnizonowe. W miarę potrzeby mogą być tworzone inne rodzaje wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
17. Naczelną Prokuraturą Wojskową kieruje Naczelny Prokurator Wojskowy. Naczelny Prokurator Wojskowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej oraz pozostałych prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
18. Wojskową prokuraturą okręgową kieruje wojskowy prokurator okręgowy. Wojskowy prokurator okręgowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej oraz wojskowych prokuratorów garnizonowych i prokuratorów wojskowych prokuratur garnizonowych na obszarze działania wojskowej prokuratury okręgowej.
19. Wojskową prokuraturą garnizonową kieruje wojskowy prokurator garnizonowy. Wojskowy prokurator garnizonowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów wojskowej prokuratury garnizonowej.
20. Zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowego prokuratora okręgowego, wojskowego prokuratora garnizonowego i kierownika innej wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury kieruje daną jednostką w zakresie ustalonym przez jej kierownika i w tym zakresie jest prokuratorem przełożonym prokuratorów danej wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury oraz prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury niższego stopnia na obszarze działania danej jednostki.
21. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury oraz ustala ich siedziby i terytorialny zakres działania, mając na względzie zapewnienie właściwego funkcjonowania tych jednostek.
14)	w art. 17a:
a)	uchyla się ust. 1 i ust. 2,
b)	w ust. 3:
‑ pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1)	Prokurator Generalny - w stosunku do swoich zastępców, prokuratorów pełniących czynności w Prokuraturze Generalnej oraz prokuratorów apelacyjnych,”,
‑ uchyla się pkt 2,
‑ pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„3) zastępcy Prokuratora Generalnego, z wyłączeniem Naczelnego Prokuratora Wojskowego i Dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej, w zakresie zleconych czynności - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w Prokuraturze Generalnej oraz prokuratorów apelacyjnych,”,
15) w art. 18:
a)	ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„Art. 18. 1. Minister Sprawiedliwości ustala, w drodze rozporządzenia, regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury określający:
1)	wewnętrzną strukturę organizacyjną i zadania Prokuratury Generalnej, prokuratur apelacyjnych oraz pozostałych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, a także liczbę zastępców Prokuratora Generalnego, o których mowa w art. 12 ust. 4,
2)	organizację pracy i sposób kierowania pracą,
3)   dysponentów środków budżetowych,
4)	formy i tryb sprawowania nadzoru służbowego, w tym poprzez wizytacje i lustracje, 
5)	tryb załatwiania spraw osobowych,
6)	organizację pracy organów kolegialnych,
7)	szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w sprawach karnych,
8)	sposób realizacji zadań związanych z udziałem prokuratora w sprawach cywilnych, rodzinnych, opiekuńczych oraz ze stosunku pracy,
9)	szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w postępowaniu administracyjnym i przed sądami administracyjnymi,
10)	tryb działań podejmowanych przez prokuratora w celu zapobieżenia naruszeniom prawa,
11)	tryb postępowania w sprawach skarg i wniosków,
uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności, sprawności postępowania we wszystkich rodzajach spraw, prowadzonych przez prokuratora lub z jego udziałem, w tym szybkość i efektywność działania, z uwzględnieniem funkcjonalności i racjonalności działań prokuratora przy jednoczesnym poszanowaniu gwarantowanych ustawowo praw i wolności podmiotów objętych działaniami prokuratur, oraz potrzebę usytuowania w prokuraturach apelacyjnych wydziałów do spraw przestępczości zorganizowanej i korupcji, komórek organizacyjnych koordynujących zadania z zakresu informatyzacji powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz analizy kryminalnej, a także potrzebę określenia trybu przeprowadzania przez prokuratury apelacyjne kontroli podległych prokuratur okręgowych i rejonowych.”,
b)	ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Prokurator Generalny określa, w drodze zarządzenia, organizację i zakres działania sekretariatów oraz innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, biorąc pod uwagę specyfikę zadań jednostek różnego stopnia i konieczność zapewnienia racjonalności funkcjonowania prokuratury, a także potrzebę maksymalnego odciążenia prokuratorów i innych pracowników merytorycznych od prac biurowych oraz sprawnego przepływu informacji niezbędnych w pracy prokuratury.”,
c) ust. 3a otrzymuje brzmienie:
„3a. Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, organizację i zakres działania sekretariatów oraz innych działów administracji w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, biorąc pod uwagę specyfikę zadań jednostek różnego stopnia i konieczność zapewnienia racjonalności funkcjonowania prokuratury, a także potrzebę maksymalnego odciążenia prokuratorów i innych pracowników merytorycznych od prac biurowych oraz sprawnego przepływu informacji niezbędnych w pracy prokuratury.”;
16) art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie: 
„1. W prokuraturze apelacyjnej działa zgromadzenie prokuratorów, które składa się z prokuratorów prokuratury apelacyjnej oraz delegatów prokuratorów prokuratur okręgowych i rejonowych działających na obszarze właściwości prokuratury apelacyjnej. Delegatów prokuratorów prokuratur okręgowych i rejonowych, w liczbie równej liczbie prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wybierają na okres dwóch lat, po połowie, zebrania prokuratorów prokuratur okręgowych i zebrania prokuratorów prokuratur rejonowych; Prokurator Generalny ustala regulamin wyboru delegatów.”
17) art. 20 otrzymuje brzmienie:
„Art. 20. Zgromadzenie prokuratorów:
1)	wysłuchuje informacji prokuratora apelacyjnego o działalności prokuratur i pracy prokuratorów oraz wyraża opinię w tym zakresie,
2)	ustala liczbę i wybiera dwie trzecie liczby członków kolegium prokuratury apelacyjnej;
3)	wybiera  przedstawiciela do Krajowej Rady Prokuratorów;
4)	wybiera członków sądów dyscyplinarnych,
5)	rozpatruje sprawozdania z działalności kolegium prokuratury apelacyjnej i  coroczne sprawozdania z działalności rzecznika dyscyplinarnego prokuratora apelacyjnego,
6)	wyraża opinie o kandydatach na prokuratora apelacyjnego, prokuratorów okręgowych i rejonowych; w wypadku negatywnych opinii może przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnych kandydatów do pełnienia tych funkcji,
7)	wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora apelacyjnego lub kolegium prokuratury apelacyjnej.”;
18) art. 22 otrzymuje brzmienie:
„Art. 22. Kolegium prokuratury apelacyjnej:
1)	rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji prokuratur;
2)	wyraża opinię o kandydatach na stanowiska prokuratora prokuratury apelacyjnej i prokuratora prokuratury okręgowej;
3)	wyraża opinię o kandydatach do pełnienia funkcji zastępcy prokuratora apelacyjnego, zastępcy prokuratora okręgowego i zastępcy prokuratora rejonowego;
4)	wyraża opinię o kandydacie do pełnienia funkcji rzecznika dyscyplinarnego prokuratora apelacyjnego;
5)	wyraża opinię w przedmiocie odwołania ze stanowiska prokuratora prokuratury apelacyjnej i  prokuratora prokuratury okręgowej;
6)	wnosi do prokuratora apelacyjnego o zwołanie zgromadzenia prokuratorów,
7)	wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora apelacyjnego.”
19) art. 22a-23 otrzymują brzmienie:
„Art. 22a. 1. Kolegium prokuratury okręgowej składa się z sześciu albo dziewięciu członków, wybieranych w dwóch trzecich przez zebranie prokuratorów prokuratury okręgowej i delegatów prokuratur rejonowych oraz z prokuratora okręgowego i powołanych przez niego prokuratorów. Przewodniczącym kolegium prokuratury okręgowej jest prokurator okręgowy. 
2. Kadencja kolegium prokuratury okręgowej  trwa dwa lata.
3. Posiedzenia kolegium prokuratury okręgowej zwołuje prokurator okręgowy z własnej inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.
Art. 22b. Kolegium prokuratury okręgowej:
1)	wyraża opinię o kandydatach na asesorów prokuratorskich,
2)	wyraża opinię o kandydatach na stanowiska prokuratorów prokuratur rejonowych,
3)	wyraża opinię w przedmiocie odwołania ze stanowiska prokuratora prokuratury rejonowej,
4)	wnosi do prokuratora apelacyjnego o zwołanie zgromadzenia prokuratorów,
5)	wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora okręgowego.
Art. 23.1. Krajowa Rada Prokuratorów składa się z  25  członków. W jej skład wchodzą: Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, czterech posłów, dwóch senatorów, prokurator wybrany przez zebranie prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej, prokurator wybrany przez zebranie prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej ‑ Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, trzech prokuratorów wybranych przez zebranie prokuratorów Prokuratury Generalnej, jedenastu prokuratorów, wybranych przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych. 
2.  Kadencja Krajowej  Rady Prokuratorów  trwa 4 lata.
3.  Krajowa Rada Prokuratorów działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
4. Osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pełni swoją funkcję w Krajowej Radzie Prokuratorów bez oznaczania okresu kadencji i może być odwołana w każdym czasie. Mandat osoby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wygasa najpóźniej w ciągu trzech miesięcy po zakończeniu kadencji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
5. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wybiera spośród posłów czterech członków Krajowej Rady Prokuratorów na okres swojej kadencji. Senat Rzeczypospolitej Polskiej wybiera spośród senatorów dwóch członków Krajowej Rady Prokuratorów na okres swojej kadencji.
6. Prokurator może pełnić funkcję wybieranego członka Krajowej Rady Prokuratorów tylko dwie  kadencje.”;
20)	po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu:
„Art.23a 1. Mandat wybieranego członka Krajowej Rady Prokuratorów wygasa przed upływem kadencji w razie:
1)	śmierci,
2)	zrzeczenia się mandatu,
3)	złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu,
4)	odwołania przez organ, który dokonał wyboru,
5)	wygaśnięcia mandatu posła albo senatora,
6)	wygaśnięcia albo rozwiązania stosunku służbowego prokuratora,
7)	przeniesienia prokuratora w stan spoczynku.
2. Mandat członków Krajowej Rady Prokuratorów będących posłami albo senatorami, w razie upływu kadencji Sejmu i Senatu, wygasa wraz z wyborem członków Krajowej Rady Prokuratorów wybranych przez Sejm i Senat następnej kadencji.
3. Zrzeczenie się mandatu w Krajowej Radzie Prokuratorów jest skuteczne z chwilą powiadomienia o tym na piśmie Przewodniczącego Krajowej Rady Prokuratorów.”;
21) art. 24 otrzymuje brzmienie:
„Art. 24. Krajowa Rada Prokuratorów w szczególności:
1)	stoi na straży niezależności prokuratorów, 
2)	opiniuje projekty aktów normatywnych dotyczących prokuratury,
3)	wysłuchuje informacji Prokuratora Generalnego o działalności prokuratury i wyraża opinie w tym zakresie,
4)	wybiera kandydata na stanowisko Prokuratora Generalnego, którego przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości,
   5)  występuje z wnioskiem do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o odwołanie   ze stanowiska Prokuratora Generalnego w wypadku wskazanym w  art. 10d ust. 2 pkt 2,
6) wyraża opinię w przedmiocie wniosku Prezesa Rady Ministrów o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji w wypadkach wskazanych w art. 10d ust. 2 pkt 2, w art. 10e ust. 7 oraz w art. 10f ust. 2,
7) występuje do sądu dyscyplinarnego o pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz wyznacza przedstawiciela do występowania przed sądem dyscyplinarnym,
8) rozpatruje coroczne sprawozdania z działalności Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego,
9) wyraża opinie o przedstawionych jej przez Prokuratora Generalnego kandydatach na stanowiska prokuratorów Prokuratury Generalnej,
10) zajmuje stanowisko w sprawie wyrażenia zgody na odwołanie w trakcie trwania kadencji z pełnienia funkcji prokuratora apelacyjnego, prokuratora okręgowego i prokuratora rejonowego oraz ich zastępców z powodów określonych w art. 13c ust. 1 pkt 4,
11) opiniuje wnioski o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu przez prokuratora 65 roku życia,
12) opiniuje wystąpienia prokuratorów w stanie spoczynku o powrót na stanowisko prokuratorskie,
13)  opiniuje zasady oceny pracy asesorów prokuratorskich,
14) wyraża stanowisko w sprawach dotyczących prokuratur i prokuratorów, wniesionych pod obrady Krajowej Rady Prokuratorów przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne organy władzy publicznej i organy kolegialne prokuratury,
       15) uchwala zbiór zasad etyki zawodowej prokuratorów i czuwa nad ich     przestrzeganiem,
16) opiniuje projekty wytycznych i zarządzeń Prokuratora Generalnego,
17) wypowiada się o stanie i rozwoju kadry prokuratorskiej oraz kierunkach szkolenia prokuratorów, asesorów i aplikantów,
18) wyraża stanowisko co do okresowych ocen realizacji zadań prokuratury,
19) wypowiada się co do kierunków działań podejmowanych w celu doskonalenia kwalifikacji zawodowych prokuratorów oraz poziomu ich pracy,
20) opiniuje prokuratorów – kandydatów na Dyrektora Krajowego Centrum Szkolenia  Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury,
21) wskazuje 2 członków Rady Programowej Krajowego Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury,
22) ustala ogólną liczbę członków sądów dyscyplinarnych oraz wskazuje liczbę członków sądów dyscyplinarnych wybieranych przez zebranie prokuratorów Prokuratury Generalnej i zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych.”;
22) po art. 24 dodaje się art. 24a i 24b w brzmieniu:
„Art.24a 1. Krajowa Rada Prokuratorów powołuje i odwołuje ze swego grona Przewodniczącego, dwóch wiceprzewodniczących i sekretarza. Przewodniczący i wiceprzewodniczący Krajowej Rady Prokuratorów nie mogą pełnić swoich funkcji dłużej niż przez 2 kadencje.
2.	Krajowa Rada Prokuratorów obraduje na posiedzeniach. Posiedzenia Krajowej Rady Prokuratorów zwołuje Przewodniczący Krajowej Rady Prokuratorów z własnej inicjatywy co najmniej raz na 2 miesiące lub na wniosek jednej trzeciej jej członków albo na wniosek Prokuratora Generalnego.
Art. 24b  Obsługę finansowo‑administracyjną i kancelaryjną Krajowej Rady Prokuratorów zapewnia Prokuratura Generalna.”;
23)	w art. 49 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„4. O zamiarze podjęcia dodatkowego zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, a także o podjęciu innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, prokurator prokuratury apelacyjnej oraz prokurator prokuratury okręgowej zawiadamia właściwego prokuratora apelacyjnego albo okręgowego, a prokuratorzy Prokuratury Generalnej, prokuratorzy apelacyjni i prokuratorzy okręgowi - Prokuratora Generalnego. Prokurator prokuratury rejonowej kieruje zawiadomienie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, do właściwego prokuratora okręgowego.
5. Właściwy prokurator apelacyjny albo okręgowy w stosunku do podległego mu prokuratora, a Prokurator Generalny w stosunku do prokuratora Prokuratury Generalnej, prokuratora apelacyjnego i prokuratora okręgowego wydaje decyzję o sprzeciwie wobec zamiaru podjęcia zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w szkole wyższej, jeżeli uzna, że będzie ono przeszkadzało w pełnieniu obowiązków prokuratora, oraz wobec podejmowania lub kontynuowania innego zajęcia, które przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora albo przynosi ujmę godności jego urzędu lub osłabia zaufanie do jego bezstronności.”;
24)	w art. 49a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Naczelny Prokurator Wojskowy, Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Dyrektor Biura Lustracyjnego, prokuratorzy Prokuratury Generalnej, prokuratorzy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, prokuratorzy Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, prokuratorzy Biura Lustracyjnego, prokuratorzy apelacyjni, wojskowi prokuratorzy okręgowi oraz naczelnicy oddziałowych komisji i naczelnicy oddziałowych biur lustracyjnych oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składają Prokuratorowi Generalnemu, który dokonuje analizy danych zawartych w oświadczeniach w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.”;
25)	w art. 50 wprowadza się następujące zmiany:
a)	ust. 1. otrzymuje brzmienie:
„1. Prokurator Generalny może delegować prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, a prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, do innej jednostki organizacyjnej prokuratury, a na wniosek Ministra Sprawiedliwości także do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, zgodnie z kwalifikacjami prokuratora. Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może również delegować prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury do wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury. Delegowanie na okres dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za zgodą prokuratora.”,
b)	uchyla się ust. 1a, 
c)	ust. 1 b otrzymuje brzmienie:
„1b. Do Ministerstwa Sprawiedliwości, Prokuratury Generalnej albo 
Krajowego Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury może być delegowany jedynie prokurator wyróżniający się wysokim poziomem wiedzy prawniczej oraz wykazujący znajomość problematyki 
w zakresie powierzanych mu obowiązków.”,
d)	ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Prokurator delegowany do innej jednostki organizacyjnej prokuratury, z wyjątkiem Prokuratury Generalnej, po sześciu miesiącach delegowania uzyskuje na pozostały okres delegacji prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce podstawowej, przewidzianego dla prokuratora tej  jednostki.”,
e)	uchyla się ust. 4a,
f)	ust. 6b otrzymuje brzmienie: 
„6b. Prokurator delegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości lub do 
Prokuratury Generalnej ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego 
przysługującego mu na zajmowanym stanowisku prokuratorskim 
oraz dodatku za długoletnią pracę. W okresie delegowania prokurator otrzymuje dodatek funkcyjny określony w rozporządzeniu wydanym 
na podstawie art. 62 ust. 2.”,
g)	ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. W okresie delegowania, o którym mowa w ust. 6b, ze względu na charakter pracy i zakres wykonywanych zadań, prokuratorowi może być przyznany odpowiednio przez Ministra Sprawiedliwości lub Prokuratora Generalnego dodatek specjalny w kwocie nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Dodatek przyznaje się na czas określony, a w indywidualnych wypadkach ‑ także na czas nieokreślony.”,
h)	ust. 10 otrzymuje brzmienie:
„10. Minister Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i szczegółowe warunki delegowania prokuratorów do pełnienia obowiązków w Prokuraturze Generalnej lub Ministerstwie Sprawiedliwości, a  także pełnienia czynności administracyjnych lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury oraz tryb i szczegółowe warunki realizacji prawa do nieodpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, w tym maksymalną wysokość zwrotu kosztów faktycznie poniesionych oraz wysokość miesięcznego ryczałtu, przy uwzględnieniu możliwości zróżnicowania jego wysokości w zależności od miejscowości delegowania, a także tryb, szczegółowe warunki i zakres innych świadczeń, mając na względzie zakres świadczeń przysługujących pracownikom odbywającym podróże służbowe i czasowo przenoszonym oraz konieczność zapewnienia warunków do prawidłowego wykonywania obowiązków i powierzonej prokuratorowi funkcji.”;
26) w art. 51a w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„4) Prokurator Generalny – z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prokuratora apelacyjnego, prokuratora Prokuratury Generalnej, Dyrektora Głównej Komisji, Dyrektora Biura Lustracyjnego, prokuratora delegowanego do wykonywania czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości lub w Prokuraturze Generalnej oraz Naczelnego Prokuratora Wojskowego, w sytuacji gdy wymieniony nie jest uprawniony do odpowiednich świadczeń odszkodowawczych z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej,”;
27) art. 54 i art. 54a otrzymują brzmienie:
„Art. 54. 1. Prokurator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej ani tymczasowo aresztowany bez zezwolenia sądu dyscyplinarnego, a zatrzymany – bez zgody przełożonego dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. Do wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej wolno przedsięwziąć tylko czynności niecierpiące zwłoki, zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora przełożonego.
2.  Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub łącznego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej i tymczasowe aresztowanie prokuratora, sąd dyscyplinarny może polecić niezwłoczne zwolnienie prokuratora zatrzymanego na gorącym uczynku.
3.  Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.
4.  Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora  nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia. Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.
5.  Uchwałę zezwalającą na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej oraz uchwałę zezwalającą na tymczasowe aresztowanie prokuratora wydaje się, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek na posiedzeniu, w terminie czternastu dni od daty jego otrzymania.
6.  Sąd dyscyplinarny orzeka wyłącznie na podstawie treści wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę. Sąd dyscyplinarny może wezwać prokuratora, którego wniosek dotyczy, do złożenia pisemnego oświadczenia lub do osobistego stawiennictwa celem odebrania od niego ustnego oświadczenia.
7.  Prokurator, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów, które zostały załączone do wniosku. Jeżeli prokurator, kierując wniosek do sądu dyscyplinarnego zastrzegł, że dokumenty te lub ich część nie mogą być udostępnione z uwagi na dobro postępowania przygotowawczego, w przedmiocie zastrzeżenia rozstrzyga sąd dyscyplinarny. Orzeczenie sądu dyscyplinarnego jest ostateczne.
8.  Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, wniosku o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora lub zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 7 zdanie 2, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę większością głosów. Uchwała zawiera rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem.
9.  Uchwałę doręcza się niezwłocznie wnioskodawcy, prokuratorowi, którego wniosek dotyczy i rzecznikowi dyscyplinarnemu.
10. W terminie 7 dni od doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania, wnioskodawcy oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje zażalenie do Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego, a w sprawie prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury –  do Sądu Dyscyplinarnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w drugiej instancji. W tym samym terminie prokuratorowi przysługuje zażalenie na uchwałę zezwalającą na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej lub zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania.
11. Przewodniczący Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego lub Sądu Dyscyplinarnego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w drugiej instancji przesyła odpisy odwołań pozostałym podmiotom uczestniczącym w postępowaniu, którym przysługuje prawo do pisemnego ustosunkowania się do odwołania w terminie 7 dni od daty ich doręczenia.
12. Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny lub Sąd Dyscyplinarny w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w drugiej instancji orzeka na  rozprawie z udziałem wnioskodawcy, prokuratora, którego wniosek dotyczy oraz rzecznika dyscyplinarnego. Niestawiennictwo stron nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy, chyba że Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny lub Sąd Dyscyplinarny w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w drugiej instancji postanowi inaczej.
13. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, do postępowania przed sądem dyscyplinarnym i Odwoławczym Sądem Dyscyplinarnym lub Sądem Dyscyplinarnym w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w drugiej instancji w sprawach o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej oraz o zezwolenie na  zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania lub orzeczenia w przedmiocie zastrzeżenia, o którym mowa w ust. 7, stosuje się przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym.
Art. 54a. Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.”;
28) uchyla się art. 54b i art. 54c;
29) uchyla się art. 59;
30)	w art. 62 w ust. 1 i ust. 1l wyrazy „Prokuratury Krajowej” zastępuje się wyrazami „Prokuratury Generalnej”;
31) w art. 62a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„Art. 62a. 1.  Do prokuratorów stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2-5, przepisy art. 69-71, art. 73 i 74, art. 76, art. 85 § 4, art. 99-102 i art. 104 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm3)). Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, przewidziane w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa i Ministra Sprawiedliwości przysługują w stosunku do prokuratorów odpowiednio Krajowej Radzie Prokuratorów i Prokuratorowi Generalnemu, a uprawnienia kolegiów i prezesów właściwych sądów - właściwym prokuratorom przełożonym.”;
32)	w art. 67 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Wymierzenie kary określonej w ust. 1 pkt 2-4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości awansowania przez okres trzech lat oraz niemożność udziału w  tym okresie w kolegium prokuratury okręgowej, w kolegium prokuratury apelacyjnej i w zgromadzeniu prokuratorów, w Krajowej Radzie Prokuratorów i w sądzie dyscyplinarnym.”;
33)	w art. 70 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„1a. Sądy dyscyplinarne są ponadto właściwe do orzekania w sprawach, o których mowa w art. 8 ust. 7a oraz w art. 54 i art. 54a.”;
34) w art. 99 po ust. 1 dodaje się ust 1 a w brzmieniu:
„1a. Postanowienia o zawieszeniu postępowania, postanowienia kończące postępowanie przygotowawcze, akty oskarżenia oraz środki odwoławcze sporządzone przez asesora podlegają aprobacie prokuratora bezpośrednio przełożonego. Aprobata  polega na akceptacji projektu decyzji.”;
35)	w art. 100a:
a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Asystent prokuratora w Prokuraturze Generalnej wykonuje także inne czynności, zlecone przez przełożonego.”,
	b) ust. 13 otrzymuje brzmienie:
  „13. Asystenci prokuratora w Prokuraturze Generalnej są zatrudniani na zasadach określonych w art. 471 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.2)).”;
36) po rozdziale 6a dodaje się rozdział 6b w brzmieniu:
„Rozdział 6b
Budżet powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
Art. 101b. 1 Dochody i wydatki powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stanowią w budżecie państwa odrębną część z zastrzeżeniem ust. 2.
 	2. Wydatki na szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury realizowane przez Krajowe Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury pokrywane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.
Art. 101 c. Dysponentem części budżetowej odpowiadającej prokuraturze jest Prokurator Generalny, z zastrzeżeniem art. 108 ust. 1a ustawy, o której mowa w art. 1 oraz art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 oraz z 2007 r. Nr 82, poz. 560).”.
37) w art. 116 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1)	Prokuraturze Generalnej i Naczelnej Prokuraturze Wojskowej,”.

Art. 2. W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.4)) w art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wicemarszałka Sejmu, wicemarszałka Senatu, wiceprezesa Rady Ministrów, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, ministra, Prokuratora Generalnego, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej ‑ Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Szefa Kancelarii Sejmu, Szefa Kancelarii Senatu, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Głównego Inspektora Pracy, zastępcy Głównego Inspektora Pracy, Kierownika Krajowego Biura Wyborczego,”.
Art. 3. W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.5))  art. 67 otrzymuje brzmienie:
„Art. 67. Osoby, które wykonywały zawód sędziego lub prokuratora, nie mogą w ciągu dwóch lat od zaprzestania wykonywania tego zawodu wykonywać zawodu adwokata w okręgu tej izby adwokackiej, w której zajmowały powyższe stanowisko. Zakaz ten nie dotyczy sędziów Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, Sądu Najwyższego, sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz prokuratorów Prokuratury Generalnej.”.
Art. 4. W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199, z późn. zm.6)) w art. 7b ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła lub senatora do odpowiedzialności karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego.”.
Art. 5. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.7)) w art. 45 uchyla się § 1c;
Art. 6. W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232) wprowadza się następujące zmiany:
1)	w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego wydaje sąd okręgowy właściwy dla miejsca prowadzenia postępowania przygotowawczego na wniosek prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, złożony po uzyskaniu zgody Prokuratora Generalnego.”;
2)	w art. 18 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Zażalenie w przedmiocie wydania dokumentów, przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego lub operacji plastycznej, o których mowa w art. 14, rozpoznaje Prokurator Generalny.”;
3)	w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Uprawnienia Prokuratora Generalnego, o których mowa w art. 5 ust. 1 i  art.  18 ust. 5, przysługują odpowiednio Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.”.
Art. 7. W ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z późn. zm.8)) wprowadza się następujące zmiany:
1)	w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W Zgromadzeniu Ogólnym mają prawo wziąć udział przewodniczący zainteresowanych komisji sejmowych, komisji senackich, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka.”;
2)	w art. 29 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. W sprawach rozpoznawanych przez Trybunał w pełnym składzie uczestniczy Prokurator Generalny lub jego zastępca. W sprawach rozpoznawanych w innych składach uczestniczy prokurator Prokuratury Generalnej.”. 
Art. 8. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584) w art. 8 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„3. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Sejmu, Marszałek Senatu, Prezes Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezydenta, Szef Kancelarii Sejmu, Szef Kancelarii Senatu, Prezes Trybunału Konstytucyjnego, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Główny Inspektor Pracy, Prezes Polskiej Akademii Nauk, Kierownik Krajowego Biura Wyborczego oraz Rzecznik Ubezpieczonych składają oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego składa oświadczenie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
4.  Do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, wicemarszałka Sejmu, wicemarszałka Senatu, wiceprezesa Rady Ministrów, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiceprezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, pierwszego zastępcy Prezesa Narodowego Banku Polskiego oraz wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego ‑ przepisu ust. 2 nie stosuje się.”.
Art. 9. W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. Nr 162, poz. 1125 z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:
1)	w art. 4 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
 „5. Prezes lub prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury, przed przyjęciem  osoby na  staż urzędniczy,  zasięga informacji o niej z Krajowego Rejestru Karnego oraz zwraca się do właściwego organu Policji o nadesłanie informacji o tej osobie, zawierającej istotne dla oceny spełniania wymogu nieposzlakowanej opinii, dane o:
1)	zachowaniach świadczących o naruszaniu przez nią porządku prawnego,
2)	kontaktach ze środowiskami przestępczymi lub grupami środowiskowymi patologii społecznej i o charakterze tych kontaktów,
3)	okolicznościach wskazujących na uzależnienie od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych.”;
2)	w art. 5 pkt 4a otrzymuje brzmienie:
„4a)	Prokuraturze Generalnej – Prokurator Generalny,”;
3)	art. 11a otrzymuje brzmienie: 
„Art. 11a. 1. Minister Sprawiedliwości może delegować urzędnika, za jego zgodą, do wykonywania obowiązków służbowych w innym sądzie, Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.
2.  Minister Sprawiedliwości może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innym sądzie lub Ministerstwie Sprawiedliwości, mających siedzibę w tej samej miejscowości, na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
3.  Właściwy prezes sądu apelacyjnego może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innym sądzie w obszarze danej apelacji, na warunkach określonych w ust. 1, na czas określony, nie dłuższy niż rok, a na warunkach określonych w ust. 2 ‑ na czas określony, nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
4.  Minister Sprawiedliwości, jeżeli przemawiają za tym potrzeby sądownictwa, może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innym sądzie lub Ministerstwie Sprawiedliwości, mających siedzibę w innej miejscowości, na czas określony, nie dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
5.  Delegowaniu nie podlegają urzędnicy zajmujący w sądzie stanowiska: dyrektora sądu, zastępcy dyrektora sądu, kierownika sądu rejonowego, głównego księgowego, audytora wewnętrznego.
6.  Niedopuszczalne jest delegowanie, bez zgody zainteresowanego, do sądu lub Ministerstwa Sprawiedliwości, mającego siedzibę w innej miejscowości, kobiety w ciąży lub urzędnika sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.
7.  Urzędnik delegowany na podstawie ust. 1, na czas nieokreślony, może być odwołany z delegowania, względnie z niego ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem.
8.  W okresie delegowania urzędnik ma prawo do wynagrodzenia przysługującego mu na dotychczas zajmowanym stanowisku i dodatku za wieloletnią pracę. W przypadku powierzenia pełnienia funkcji w okresie delegowania urzędnikowi przysługuje dodatek funkcyjny w stawce przewidzianej dla tej funkcji.
9.  W okresie delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości urzędnik otrzymuje także dodatek funkcyjny z tytułu delegowania.
10. Jeżeli delegowanie następuje do innej miejscowości niż miejscowość będąca siedzibą sądu, w której urzędnik jest zatrudniony, przysługuje mu prawo do bezpłatnego zakwaterowania lub zwrotu kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, a także świadczenia dodatkowe, rekompensujące niedogodności wynikające z delegowania poza stałe miejsce pracy: zwrot kosztów przejazdu, diety, zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg, jednorazowy ryczałt z tytułu przeniesienia, zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego.
11. Świadczenia związane z delegowaniem urzędnika wypłaca odpowiednio sąd, do których urzędnik został delegowany albo Ministerstwo Sprawiedliwości.
12. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki delegowania urzędników do wykonywania obowiązków służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości wysokość dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania oraz szczegółowe warunki i zakres świadczeń dodatkowych związanych z delegowaniem urzędników poza stałe miejsce pracy, mając na względzie poziom świadczeń przysługujących pracownikom państwowych jednostek sfery budżetowej odbywającym podróże służbowe oraz czasowo przenoszonym.”;
4)	po art. 11a dodaje się art. 11b w brzmieniu: 
„Art. 11b. 1. Prokurator Generalny, może delegować urzędnika, za jego zgodą, do wykonywania obowiązków służbowych w innej jednostce organizacyjnej prokuratury, a na wniosek Ministra Sprawiedliwości do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.
2.  Prokurator Generalny może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innej jednostce organizacyjnej prokuratury lub na wniosek Ministra Sprawiedliwości do Ministerstwa Sprawiedliwości, mających siedzibę w tej samej miejscowości, na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
3.  Właściwy prokurator okręgowy może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innej jednostce organizacyjnej prokuratury w obszarze danego okręgu, na warunkach określonych w ust. 1, na czas określony, nie dłuższy niż rok, a na warunkach określonych w ust. 2 – na czas określony, nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
4.  Prokurator Generalny, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prokuratury, może delegować urzędnika do wykonywania obowiązków służbowych w innej jednostce organizacyjnej prokuratury lub na wniosek Ministra Sprawiedliwości do Ministerstwa Sprawiedliwości, mających siedzibę w innej miejscowości, na czas określony, nie dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku. Delegowanie urzędnika może być powtórzone, bez jego zgody, nie wcześniej niż po upływie dwóch lat.
5.  Delegowaniu nie podlegają urzędnicy zajmujący w prokuraturze stanowiska: dyrektora finansowo-administracyjnego, głównego księgowego i audytora wewnętrznego.
6.  Niedopuszczalne jest delegowanie, bez zgody zainteresowanego, do prokuratury lub Ministerstwa Sprawiedliwości, mającego siedzibę w innej miejscowości, kobiety w ciąży lub urzędnika sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu lat, a także w wypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.
7.  Urzędnik delegowany na podstawie ust. 1, na czas nieokreślony, może być odwołany z delegowania, względnie z niego ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem.
8.  W okresie delegowania urzędnik ma prawo do wynagrodzenia przysługującego mu na dotychczas zajmowanym stanowisku i dodatku za wieloletnią pracę. W przypadku powierzenia pełnienia funkcji w okresie delegowania urzędnikowi przysługuje dodatek funkcyjny w stawce przewidzianej dla tej funkcji.
9.  W okresie delegowania do Prokuratury Generalnej lub Ministerstwa Sprawiedliwości urzędnik otrzymuje także dodatek funkcyjny z tytułu delegowania.
10. Jeżeli delegowanie następuje do innej miejscowości niż miejscowość będąca siedzibą prokuratury, w której urzędnik jest zatrudniony, przysługuje mu prawo do bezpłatnego zakwaterowania lub zwrotu kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, a także świadczenia dodatkowe, rekompensujące niedogodności wynikające z delegowania poza stałe miejsce pracy: zwrot kosztów przejazdu, diety, zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg, jednorazowy ryczałt z tytułu przeniesienia, zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego.
11. Świadczenia związane z delegowaniem urzędnika wypłaca odpowiednio jednostka organizacyjna prokuratury, do której urzędnik został delegowany albo Ministerstwo Sprawiedliwości.
12. Minister Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki delegowania urzędników do wykonywania obowiązków służbowych w innej jednostce organizacyjnej prokuratury lub w Ministerstwie Sprawiedliwości, wysokość dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania do Prokuratury Generalnej lub Ministerstwa Sprawiedliwości oraz szczegółowe warunki i zakres świadczeń dodatkowych związanych z delegowaniem urzędników poza stałe miejsce pracy, mając na względzie poziom świadczeń przysługujących pracownikom państwowych jednostek sfery budżetowej odbywającym podróże służbowe oraz czasowo przenoszonym.”.
Art. 10. W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm.10)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 19 uchyla się ust. 4;
2)  w art. 47:
a)	 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
     „2. Polecenia Prokuratora Generalnego, wykraczające poza zakres zadań Instytutu Pamięci, mogą być wydawane prokuratorom Głównej Komisji i oddziałowych komisji tylko za zgodą Prezesa Instytutu Pamięci.”,
	b)   uchyla się ust. 4a.
Art. 11. W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm.11)) w art. 53 ust 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Ministrowie właściwi do spraw: wewnętrznych, administracji publicznej, zagranicznych, finansów publicznych, budżetu i instytucji finansowych, Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Szefowie Kancelarii: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu oraz Prezesa Rady Ministrów, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Biura Ochrony Rządu, a także Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu określą, w drodze zarządzenia, każdy w zakresie swojego działania, szczególny sposób organizacji kancelarii tajnych, stosowania środków ochrony fizycznej oraz obiegu informacji niejawnych.”.
Art. 12. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm.12)) w art. 110 § 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. Kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych także Naczelny Prokurator Wojskowy. Kasację można wnieść od każdego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowe.”.
Art. 13. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.13)) art. 265 otrzymuje brzmienie:
„Art. 265. W posiedzeniu całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego lub w posiedzeniu Izby udział Prokuratora Generalnego lub jego zastępcy jest obowiązkowy. W posiedzeniu składu siedmiu sędziów bierze udział prokurator Prokuratury Generalnej.”.
Art. 14. W ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, z późn. zm.14)) w art. 61 § 3 otrzymuje brzmienie:
„§ 3. O posiedzeniu pełnego składu Sądu Najwyższego, składu izby (izb) zawiadamia się Prokuratora Generalnego. Udział Prokuratora Generalnego lub jego zastępcy w tym posiedzeniu jest obowiązkowy. W posiedzeniach pozostałych składów Sądu Najwyższego może brać udział prokurator Prokuratury Generalnej, natomiast w Izbie Wojskowej – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej.”.
Art. 15. W ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych (Dz. U. Nr 50, poz. 424, z późn. zm.15)) w art. 16 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„1) Prokurator Generalny - w związku z toczącym się przeciwko osobie fizycznej postępowaniem karnym lub karnym skarbowym albo w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej pochodzącego od państwa obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską ma prawo występować o udzielenie informacji albo w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub karnym skarbowym o przestępstwo popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki nieposiadającej osobowości prawnej,”.
Art. 16. W ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm.17)) w art. 22 w ust. 1 pkt 15 otrzymuje brzmienie:
„15) Prokuratora Generalnego oraz prokuratorów Prokuratury Generalnej, Naczelnego Prokuratora Wojskowego oraz prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej, prokuratora apelacyjnego oraz wojskowego prokuratora okręgowego, a także prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej,”.
Art. 17. 1. Znosi się Prokuraturę Krajową.
2. Tworzy się Prokuraturę Generalną.
3. Środki finansowe przewidziane w budżecie na potrzeby prokuratury 
i majątek niezbędny do jej funkcjonowania przejmuje Prokurator Generalny. 
	   4.W zakresie planowania, uchwalania i wykonywania budżetu powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na rok 2009 stosuje się przepisy dotychczasowe. 
5. Dotychczasowe wydziały zamiejscowe Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się  wydziałami do spraw przestępczości zorganizowanej i korupcji właściwych miejscowo prokuratur apelacyjnych.
6. Okres przewidziany w art. 50 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, nie ma zastosowania wobec prokuratorów prokuratury rejonowej i prokuratorów prokuratury okręgowej, delegowanych do wydziałów do spraw przestępczości zorganizowanej i korupcji właściwych miejscowo prokuratur apelacyjnych, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy byli nieprzerwanie delegowani przez okres co najmniej 6 miesięcy do wydziałów zamiejscowych Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej.
Art. 18. 1. Pierwszego powołania Prokuratora Generalnego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez Ministra Sprawiedliwości, spośród dwóch kandydatów przedstawionych w tym wniosku. Przepis art. 10a ust. 3 stosuje się odpowiednio.
2. Kandydatów, o których mowa w ust. 1, wskazuje Ministrowi Sprawiedliwości w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu Krajowa Rada Sądownictwa spośród osób wymienionych w art. 10a ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1. 
3. Do czasu powołania Prokuratora Generalnego i zastępców Prokuratora Generalnego, ich zadania wykonują dotychczasowy Prokurator Generalny i jego zastępcy.
4. Do czasu powołania prokuratorów apelacyjnych, prokuratorów okręgowych, i prokuratorów rejonowych oraz ich zastępców, funkcje te pełnią dotychczasowi prokuratorzy apelacyjni, okręgowi i rejonowi oraz ich zastępcy.
Art. 19. 1. Prokurator Generalny, po zasięgnięciu opinii Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powoła prokuratorów Prokuratury Generalnej spośród dotychczasowych prokuratorów Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów prokuratur apelacyjnych i prokuratorów prokuratur okręgowych. Przepis art. 14a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio. Prokuratorom Prokuratury Krajowej, którzy zostaną powołani na stanowiska prokuratorów Prokuratury Generalnej, okres pracy na stanowisku prokuratora Prokuratury Krajowej zalicza się do okresu pracy wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce awansowej. 
2. Prokuratorzy Prokuratury Krajowej, którzy nie zostaną powołani na stanowiska prokuratorów Prokuratury Generalnej, zostaną skierowani do wykonywania czynności w prokuraturach apelacyjnych. 
3. Prokurator Prokuratury Krajowej, który nie został powołany na stanowisko prokuratora Prokuratury Generalnej, na swój wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przeniesiony zostaje w stan spoczynku jeżeli ukończył 50 rok życia lub przepracował na stanowisku prokuratora nie mniej niż 20  lat, w tym przez okres ostatnich 3 lat na stanowisku prokuratora Prokuratury Krajowej. 
4. Do prokuratorów, którzy zostali przeniesieni w stan spoczynku 
na podstawie przepisu ust. 3, przepis art. 62a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w związku z art. 71 § 3 i art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo 
o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.18)) stosuje się 
 zgodnie ze statusem służbowym prokuratora w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.
5. Prokuratorowi Prokuratury Krajowej po zmianie ustroju prokuratury przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce podstawowej i w stawce awansowej, jak sędziemu Sądu Najwyższego. 
6. Uposażenie prokuratora Prokuratury Krajowej, który został przeniesiony w stan spoczynku w związku ze zmianą ustroju prokuratury, jest waloryzowane w terminach i wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia sędziego Sądu Najwyższego.
7. Urzędnicy i inni pracownicy Prokuratury Krajowej stają się pracownikami Prokuratury Generalnej.
Art. 20. Do czasu powołania Krajowej Rady Prokuratorów przewidziane dla   niej obowiązki ustawowe realizuje Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, za wyjątkiem uprawnienia określonego w art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1.
Art. 21. 1. Krajowa Rada Prokuratorów na pierwszym posiedzeniu określi termin wyborów członków sądów dyscyplinarnych.
2. Do czasu wyboru nowych członków sądów dyscyplinarnych na podstawie niniejszej ustawy, działają sądy dyscyplinarne utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych.
3. Nie zakończone prawomocnie sprawy do dnia wyboru członków sądów dyscyplinarnych na podstawie niniejszej ustawy, toczące się w dotychczasowych sądach dyscyplinarnych, przekazuje się sądom dyscyplinarnym utworzonym na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 22. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5, 5a, 6, 9 i  art. 50 ust. 10 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz art. 11a ust. 12 i art. 11b ust. 12 ustawy o której mowa w art. 9, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie przepisów w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, z tym że występujące w tych przepisach regulacje dotyczące Prokuratury Krajowej stosuje się do Prokuratury Generalnej.
Art. 23. Minister Sprawiedliwości w terminie 14 dni od ogłoszenia ustawy określi w drodze zarządzenia środki budżetowe i składniki majątkowe do dyspozycji prokuratury. 
Art. 24. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 10a ust. 3‑5, art. 14a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz art. 18, art. 19 ust. 1 i 4 i art. 23 niniejszej ustawy, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2009 r.

Uzasadnienie

Podstawowymi celami projektowanej ustawy są:  rozdzielenie urzędu Ministra Sprawiedliwości i urzędu Prokuratora Generalnego oraz stworzenie warunków do wzmocnienia niezależności prokuratury poprzez wyeliminowanie pozaprocesowych możliwości kierowania biegiem konkretnych spraw dla doraźnych celów politycznych. 
Przeprowadzenie projektowanych zmian jest pierwszym krokiem do dalszych reform prokuratury i funkcjonalnie rozumianego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, uwzględniających potrzebę unowocześnienia organów prokuratury i dostosowania ich do wymogów współczesnego państwa.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie określa ustrojowego modelu prokuratury ani sposobu powoływania prokuratorów, co daje ustawodawcy znaczną swobodę przy wyborze konkretnego modelu ustrojowego usytuowania prokuratury. 
Polski ustawodawca dotychczas nie zdefiniował prokuratury jako organu w systemie władz państwa za pomocą definicji formalnej. Niezależnie od tego, czy prokuratura była wymieniana w Konstytucji, czy sytuowana ustrojowo ustawą zwykłą,  ustawodawca określał ją poprzez wskazanie jej zadań i struktury. Podobnie Konstytucja RP nie definiuje ustrojowej pozycji Prokuratora Generalnego, przesądzając jedynie w art. 191 ust. 1 pkt 1, iż posiada on kompetencję do występowania z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego w sprawach podlegających orzecznictwu tego Trybunału. 
Przedstawiony sposób określenia prokuratury przyjmuje również obowiązująca ustawa z  dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39). Wedle  art. 1 ust. 1, prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu. Art. 3 wskazuje z kolei, jako zadania prokuratury, strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.
W projekcie ustawy nie odchodzi się od sposobu określenia prokuratury poprzez wskazanie jej zadań i struktury. Niemniej projekt zawiera w tym zakresie novum normatywne, polegające na dodaniu przepisu, iż prokuratura jest organem ochrony prawnej (art. 1 pkt 1 projektu, dot. art. 1 ust. 3 ustawy o prokuraturze).
Uwzględnienie aktualnych, a jednocześnie pilnych potrzeb odnoszących się do zreformowania prokuratury, możliwe jest obecnie w drodze nowelizacji ustawy o prokuraturze. Potrzebom tym wychodzi naprzeciw niniejszy projekt ustawy o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw. 
Projekt koncentruje się przede wszystkim naów:
1)	rozdzieleniu urzędu Prokuratora Generalnego i Ministra Sprawiedliwości,
2)	określeniu instrumentów kontroli i nadzoru organów władzy publicznej nad działalnością prokuratury,
3)	 wprowadzeniu kadencyjności stanowiska Prokuratora Generalnego,   prokuratorów apelacyjnych, okręgowych i rejonowych,
4)	umocnieniu pozycji prokuratora jako organu procesowego, 
5)	określeniu trybu powoływania i odwoływania Prokuratora Generalnego oraz jego relacji wobec Sejmu,  Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów,
6)	 określeniu trybu powoływania i odwoływania zastępców Prokuratora Generalnego, prokuratora apelacyjnego, prokuratora okręgowego i prokuratora rejonowego, 
7)	wprowadzeniu nowej struktury organizacyjnej powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury poprzez likwidację Prokuratury Krajowej i utworzenie Prokuratury Generalnej, 
8)	powołaniu Krajowej Rady Prokuratorów w miejsce dotychczasowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym,
9)	 określeniu zasad budżetu i gospodarki finansowej prokuratur powszechnych.
Projekt przewiduje również dwie szczegółowe zmiany w art. 3 ustawy o prokuraturze, dotyczącym formy wykonywania zadań przez Prokuratora generalnego i podległych mu prokuratorów.
Art. 3 ust. 1 pkt 5 w projektowanym brzmieniu, będzie stanowił podstawę do współpracy prokuratury z Instytutem Wymiaru Sprawiedliwości w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania, natomiast pkt 5a  powołanego przepisu - podstawę działalności prokuratury we współpracy z organizacjami międzynarodowymi, ponadnarodowymi oraz organami Unii Europejskiej.
Proponowane nowe brzmienie przepisu art. 3 pkt 5a ustawy o prokuraturze, umożliwi wykonywanie przez Polskę zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego po wejściu do Unii Europejskiej, np.:
-	decyzji Rady z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającej Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (2002/187/WSiSW) nakładającej obowiązek na przedstawicieli krajowych dostarczania wszelkich informacji, także danych, w zakresie wskazanym w decyzji,
-	decyzji Rady z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych, nakładającej na każde państwo członkowskie obowiązek przekazywania do Eurojust danych i informacji związanych z postępowaniami o przestępstwa terrorystyczne,
a nadto współdziałania organów prokuratury z ONZ w zakresie wykonywania rezolucji w sprawach terroryzmu, obrotu narkotykami czy handlu ludźmi.
W przedstawionym zakresie brak jasnych regulacji w prawie krajowym, zwłaszcza jeśli chodzi o współpracę z instytucjami UE (Eurojust). Niektóre państwa przyjęły w tym względzie nawet rozwiązania ustawowe (Republika Federalna Niemiec). 
Art. 3 ust. 1 pkt 8b aktualnie obowiązującej ustawy (który pozostanie nie zmieniony) zawęża zagadnienie wyłącznie do współpracy i udziału w działaniach organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych, nie regulując jednak kwestii   przesyłania danych i wyników analiz. 
Proponowane uregulowania, zmierzające do osiągnięcia wyżej wymienionych celów, poprzez przyjęcie odpowiednich rozwiązań ustrojowo – organizacyjnych, powinny uwolnić prokuraturę od podejrzeń o podatność na polityczne oddziaływanie władzy wykonawczej i wynikających stąd zarzutów, a prokuratorom  zapewnić większą niż dotychczas niezależność w konkretnych sprawach i umocnić ich apolityczność.
W związku z tym proponuje się rozwiązanie o charakterze fundamentalnym – rozdzielenie urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Stanowisko Prokuratora Generalnego, jako naczelnego organu prokuratury, stałoby się stanowiskiem, którego powiązanie z Radą Ministrów i Ministrem Sprawiedliwości nie polega na unii personalnej ani hierarchicznym podporządkowaniu  (art. 1 ust. 2 ustawy o prokuraturze). Konsekwencją takiego założenia jest potrzeba określenia istoty i zakresu zależności prokuratury od innych organów władzy publicznej. 
Zaproponowane w projekcie rozwiązania o charakterze funkcjonalnym, określają pozycję Prokuratora Generalnego w systemie organów państwa poprzez  określenie instytucji mających na celu zachowanie niezbędnego stopnia zależności Prokuratora Generalnego od organów władzy wykonawczej, jak też ustanowienie instrumentów zmierzających do skutecznego poddania go koniecznemu nadzorowi i kontroli, w sposób umożliwiający publiczne rozliczenie Prokuratora Generalnego za całokształt wywiązywania się ze swoich zadań. Osiągnięciu tego zamierzenia służy w szczególności zaprojektowany tryb powoływania i odwoływania Prokuratora Generalnego ze stanowiska oraz wprowadzenie obowiązku sprawozdawczego w stosunku do Prezesa Rady Ministrów (wraz z przewidzianymi w projekcie konsekwencjami). Projekt przewiduje również ściśle określone prerogatywy Ministra Sprawiedliwości w zakresie nadzoru nad działalnością Prokuratora Generalnego, wprowadzając m.in. instrumenty polegające na przyznaniu mu uprawnienia do inicjowania postępowania dyscyplinarnego, jak również uprawnienia do wydawania rozporządzeń i zarządzeń, przewidzianych w niniejszym projekcie.
Przedstawiony powyżej zespół instrumentów zapewnia niezbędne mechanizmy kontrolne i nadzorcze nad funkcjonowaniem prokuratury. Tym samym, daje gwarancję prawidłowego realizowania przez prokuraturę funkcji organu ochrony prawnej, przewidzianej w ogólniejszym przepisie – dodanym w niniejszym projekcie –  dotyczącym pozycji ustrojowej prokuratury (art. 1 pkt 1b projektu, dot. art. 1 ustawy). 
Jednocześnie bowiem niniejszy projekt ma na celu stworzenie ram prawnych, określających warunki umożliwiające realizację zadań prokuratury w sposób respektujący zasadę apolityczności i niezależności prokuratorów, zarówno w wymiarze zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Niezależność prokuratora, przede wszystkim w aspekcie jego działalności procesowej,  jest instrumentem o charakterze fundamentalnym, który stanowi gwarancję prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. 
W wyroku z dnia 6 marca 2007 r., sygn. SK 54/06 (OTK-A z 2007 r., Nr 3, poz. 23) Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że mimo, iż prokuratura nie jest organem władzy sądowniczej, to wchodzi w skład organów ochrony prawnej. W postępowaniu przygotowawczym w procesie karnym prokuratorzy pełnią rolę quasi-jurysdykcjyną i w związku z tym korzystać muszą z atrybutu niezależności. W kontekście odmienności tego atrybutu od konstytucyjnej zasady niezawisłości sędziów, w piśmiennictwie karnoprocesowym zwraca się uwagę na zbliżenie się statusu prokuratorów do statusu sędziów.  W cytowanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził również, iż dążenie do kształtowania pozytywnego obrazu organów ochrony prawnej w społeczeństwie prowadzi do wzmocnienia zaufania społecznego do tych organów oraz stwarza gwarancje utrzymywania pewnych standardów zachowań, istotnych z punktu widzenia obrazu sądów oraz prokuratury w społeczeństwie. 
Wymagania dotyczące niezależności i bezstronności prokuratora zawarte są również w Zaleceniu Rec(2000)19, przyjętym przez Komisję Ministrów Rady Europy w dniu 6 października 2000 r., przygotowanym przez Komisję Ekspertów do Spraw Roli Prokuratury w Wymiarze Sprawiedliwości w Odniesieniu do Spraw Karnych (PC-PR), ustanowioną pod patronatem Komisji Europejskiej ds. problemów związanych z przestępczością (CDPC). Niniejszy projekt w pełni realizuje powołane wymogi.
Celowi wzmocnienia niezależności i bezstronności prokuratorów służy również nowelizacja art. 8 i 8a ustawy o prokuraturze.
W projektowanym art. 8 ust. 2 przewiduje się, że polecenie prokuratora przełożonego wydane prokuratorowi podległemu nie może dotyczyć treści czynności procesowej. Tym samym polecenia prokuratora przełożonego, podobnie jak obecnie zarządzenia, będą mogły mieć tylko charakter organizacyjno‑porządkowy w sprawach nieuregulowanych w aktach normatywnych. Nie będą mogły natomiast ingerować w treść poszczególnych czynności procesowych, w tym dotyczyć sposobu zakończenia postępowania. 
W efekcie projektowanej zmiany wszystkie decyzje w jednostkowych sprawach prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie będzie podejmował samodzielnie.
Prokurator przełożony będzie mógł natomiast wydawać, wiążące prokuratorów podległych, wytyczne dotyczące sposobu postępowania w poszczególnych rodzajach spraw lub w konkretnej sprawie. Wytyczne w konkretnej sprawie nie będą mogły jednak przybrać formy polecenia dotyczącego treści czynności procesowej.
Projektowane brzmienie art. 8a ust. 1 ustawy przewiduje, że do zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora podległego jest uprawniony tylko prokurator bezpośrednio przełożony (obecnie uprawnienie takie ma prokurator przełożony). 
W nowym kształcie przepisów art. 8 i art. 8a ustawy o prokuraturze, prokurator bezpośrednio przełożony nie będzie mógł wydać prokuratorowi podległemu polecenia wydania lub zaniechania wydania określonego postanowienia albo zarządzenia w postępowaniu przygotowawczym, w tym polecenia zakończenia tego postępowania w określony sposób. Będzie mógł natomiast zmienić lub uchylić decyzję prokuratora podległego w tym zakresie. Zmianę lub uchylenie decyzji prokuratora podległego prokurator bezpośrednio przełożony musi wyrazić na piśmie. W razie zmiany lub uchylenia decyzji prokurator bezpośrednio przełożony może wydawać prokuratorowi podległemu polecenie przygotowania projektu nowej decyzji według swoich wytycznych. Tak przygotowany projekt decyzji, po podpisaniu przez prokuratora bezpośrednio przełożonego staje się decyzją tegoż prokuratora. 
Polecenie przygotowania projektu decyzji, wydane prokuratorowi podległemu, nie jest poleceniem dotyczącym treści czynności procesowej, bo czynność ta staje się czynnością prokuratora faktycznie zarządzającego jej wykonanie lub zaniechanie.
Wymóg formy pisemnej dla zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora podległego, o którym mowa w projektowanym art. 8a ust. 1 ma na celu udokumentowanie procesu decyzyjnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy.
Tak jak w obecnym stanie prawnym, zmiana lub uchylenie decyzji prokuratora podległego przez prokuratora bezpośrednio przełożonego nie będzie możliwa po doręczeniu decyzji stronom.
Doniosłą rolę, przybliżającą do osiągnięcia  celów niniejszej nowelizacji, związanych z zagwarantowaniem niezależności prokuratury od czynników zewnętrznych, przy jednoczesnym zapewnieniu niezbędnych instrumentów kontroli i nadzoru ze strony organów władzy publicznej, ma do spełnienia wprowadzenie kadencyjności stanowiska Prokuratora Generalnego (kadencja 6–letnia), prokuratora apelacyjnego i prokuratora okręgowego (kadencje 6–letnie) oraz prokuratora rejonowego (powtarzalna kadencja 4–letnia), a także kadencyjności zastępców prokuratora apelacyjnego, okręgowego i rejonowego. 

Rozdzielenie urzędu Ministra Sprawiedliwości i urzędu Prokuratora Generalnego wymaga wprowadzenia do aktualnie obowiązującej ustawy o  prokuraturze przepisów regulujących sposób i tryb powoływania i odwoływania Prokuratora Generalnego oraz jego status (art. 1 pkt 6 projektu ustawy). 
I tak, projekt ustawy przewiduje, iż  Prokuratora Generalnego będzie powoływał Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na 6-letnią kadencję, liczoną od dnia złożenia przez niego ślubowania.
Prokurator Generalny będzie powoływany spośród dwóch kandydatów wskazanych przez Krajową Radę Prokuratorów i Krajową Radę Sądownictwa,  a przedstawionych Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Sprawiedliwości. 
Grono, z którego dobierani będą kandydaci na urząd Prokuratora Generalnego, a więc prokuratorzy w stanie czynnym powszechnej lub wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o co najmniej dziesięcioletnim stażu na stanowisku prokuratora, sędziowie Izby Karnej lub Izby Wojskowej Sądu Najwyższego w stanie czynnym, sędziowie sądu powszechnego lub wojskowego sądu okręgowego w stanie czynnym, o co najmniej dziesięcioletnim stażu sędziowskim w sprawach karnych, ma w założeniu gwarantować, że Prokuratorem Generalnym zostać może wyłącznie osoba o  najwyższych kwalifikacjach zawodowych, intelektualnych i moralnych.
Dodatkowym zabezpieczeniem niezależności Prokuratora Generalnego od  czynników politycznych jest rozwiązanie zakładające brak możliwości powtórzenia kadencji (art. 1 pkt 6 projektu, dot. art. 10a ust. 7 ustawy o prokuraturze). Należy w tym kontekście zwrócić uwagę również na  proponowany przepis, który zakazuje Prokuratorowi Generalnemu przynależności do  partii politycznej, związku zawodowego, jak również prowadzenia działalności publicznej, nie dającej się pogodzić z godnością piastowanego przez niego urzędu (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10b ust. 2 ust. o prok.).
Z tym wiąże się również przewidziany w projektowanym art. 10b ust. 1 ustawy o prokuraturze zakaz zajmowania przez Prokuratora Generalnego innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska dydaktycznego, naukowo – dydaktycznego lub naukowego w szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, instytucie naukowo - badawczym lub innej placówce naukowej. 
Symbolicznym aktem, który ma uniezależnić Prokuratora Generalnego od czynników politycznych w trakcie zajmowania stanowiska, jest złożenie przez niego uroczystego ślubowania przed Prezydentem RP.
Szczególnym uprawnieniem Prokuratora Generalnego, różniącym go w tym zakresie od pozostałych sędziów i prokuratorów, z grona których jest wybierany, jest  projektowana możliwość przejścia w stan spoczynku, bezpośrednio po  zakończeniu kadencji, niezależnie od osiągniętego wieku i stażu na stanowisku prokuratora lub sędziego (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10a ust. 8 ust. o prok.). Przepis ten ma na celu uniknięcie sytuacji, iż po zakończeniu kadencji Prokurator Generalny będzie prokuratorem podwładnym prokuratorów, w stosunku do których był najwyższym przełożonym.
Jednocześnie do projektu ustawy wprowadzono przepis jednoznacznie wskazujący, iż osiągnięcie w toku kadencji przez Prokuratora Generalnego wieku uprawniającego do przejścia w stan spoczynku, nie skutkuje zakończeniem tej kadencji (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10a ust. 9 ust. o prok.).
Zgodnie z przedstawioną propozycją Prokurator Generalny ma, co do zasady, korzystać z immunitetu wedle ogólnych reguł dotyczących sędziów i prokuratorów. Odmienności w tym zakresie wynikają ze szczególnego usytuowania Prokuratora Generalnego w strukturze prokuratury, jako jej naczelnego organu. 
I tak w przypadku ujęcia Prokuratora Generalnego na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, istnieje konieczność powiadomienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o zatrzymaniu, a Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, a Prezydent może nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego (art. 1 pkt 6 projektu, dot. art. 10c ust. 1 ustawy o prokuraturze). W odniesieniu do innych prokuratorów, wydanie zgody na zatrzymanie należy do przełożonego dyscyplinarnego, przy czym nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. 
Nadto odmiennością w stosunku do ogólnych zasad postępowania  dotyczącego sędziów i prokuratorów jest projektowany przepis art. 10c ust. 3 ustawy o prokuraturze, który wskazuje na właściwość Krajowej Rady Prokuratorów jako organu uprawnionego  do wystąpienia do sądu dyscyplinarnego z wnioskiem o zezwolenie na pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej albo odpowiedzialności dyscyplinarnej. Uprawnienie do złożenia wniosku o pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej albo dyscyplinarnej, przewidziano również dla Ministra Sprawiedliwości. Stworzono w ten sposób dodatkowy element nadzoru nad działalnością Prokuratora Generalnego ze strony władzy wykonawczej.
Przepis ten ma na celu zlikwidowanie sytuacji kolizyjnej, w której prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie musiałby występować do sądu dyscyplinarnego o zgodę na ściganie prokuratora przełożonego najwyższego stopnia. Zgodnie z art. 13 Kodeksu postępowania karnego, obowiązek uzyskania zezwolenia władzy na ściganie, należy do oskarżyciela a –  co do zasady –  oskarżycielem publicznym w sprawach karnych jest prokurator. 
W myśl projektowanego zapisu art. 10c ust. 3 ustawy o prokuraturze, oskarżyciel zobligowany będzie do wyjednania zezwolenia i na ściganie Prokuratora Generalnego zwracając się do Ministra Sprawiedliwości lub Krajowej Rady Prokuratorów. W przypadku podjęcia przez Krajową Radę Prokuratorów uchwały o wystąpieniu do sądu dyscyplinarnego o zgodę na ściganie Prokuratora Generalnego, jej przedstawiciel będzie popierał  ten wniosek przed sądem dyscyplinarnym. Krajowa Rada Prokuratorów mogłaby też z własnej inicjatywy wystąpić z wnioskiem w tym przedmiocie. W przypadku złożenia wniosku o zezwolenia na pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej albo do odpowiedzialności dyscyplinarnej przez Ministra Sprawiedliwości, jego przedstawiciel wykonywał będzie czynności rzecznika dyscyplinarnego w toku postępowania przed sądem dyscyplinarnym. 
W projektowanym art. 10c ust. 2 ustawy przewiduje się immunitet materialny Prokuratora Generalnego. Tak jak każdy prokurator, Prokurator Generalny za wykroczenia będzie odpowiadał tylko dyscyplinarnie. Przewiduje się również wyłącznie dyscyplinarną odpowiedzialność Prokuratora Generalnego za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące przestępstwo znieważenia, ścigane z oskarżenia prywatnego. 
Zważyć bowiem należy, że w myśl projektowanego art. 10d ust. 2 pkt 3 ustawy, prawomocne skazanie za popełnienie przestępstwa, w tym również przestępstwa z winy nieumyślnej, lub przestępstwa skarbowego, stanowi przesłankę do odwołania Prokuratora Generalnego ze stanowiska. Zasadnym jest więc, aby przestępstwo znieważenia nie przesądzało automatycznie, w razie skazania, o odwołaniu ze stanowiska Prokuratora Generalnego. W myśl projektowanych przepisów, zachowanie wyczerpujące znamiona tego przestępstwa będzie rodziło wyłącznie  odpowiedzialność dyscyplinarną, z tym, że prawomocne ukaranie Prokuratora Generalnego karą dyscyplinarną lub surowszą, skutkuje odwołaniem go przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem kadencji.
Projektowany przepis art. 10c ust. 4 ustawy wyklucza sytuację, w której w postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym, w którym obwinionym byłby Prokurator Generalny, oskarżycielem mógłby być prokurator pełniący funkcję rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego.
	Zgodnie z projektowanymi przepisami art. 10d ust. 2 oraz art. 10f ustawy, odwołanie ze stanowiska Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji będzie możliwe tylko wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach i przy zastosowaniu określonego trybu.
	Prokuratora Generalnego odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Prokuratorów lub Prezesa Rady Ministrów w  przypadku, gdy Prokurator Generalny stał się trwale niezdolny do pełnienia swoich obowiązków  na skutek choroby lub utraty sił.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odwołuje Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji, bez konieczności złożenia w tej mierze stosownego wniosku przez Krajową Radę Prokuratorów lub Prezesa Rady Ministrów w przypadkach, gdy Prokurator Generalny:
-  zrzekł się stanowiska,
- został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
-  złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, 
- został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 2-5 ustawy (nagana, usunięcie z zajmowanej funkcji, przeniesienie na inne miejsce służbowe lub wydalenia ze służby prokuratorskiej).
	Projekt ustawy przewiduje również istotną formę sprawowania kontroli nad działalnością prokuratury, która także kształtuje pozycję ustrojową Prokuratora Generalnego w systemie organów państwa. Związana jest ona z  projektowanym  art. 10e ustawy o prokuraturze, przewidującym obowiązek składania przez Prokuratora Generalnego corocznych sprawozdań z działalności prokuratury. Sprawozdanie takie Prokurator Generalny przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, nie później niż do końca pierwszego kwartału każdego roku. Do przedstawionego sprawozdania ustosunkowuje się na piśmie Minister Sprawiedliwości. Prezes Rady Ministrów przyjmuje albo odrzuca sprawozdanie, mając na względzie realizację zadań przez Prokuratora Generalnego w zakresie strzeżenia praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw.
Projektowana regulacja przewiduje szczególny tryb odwołania Prokuratora Generalnego ze stanowiska przed upływem kadencji, stanowiący z jednej strony gwarancję niezależności, z drugiej zaś – wprowadzający dodatkowy element kontroli organów władzy publicznej nad działalnością Prokuratora Generalnego. W przypadku bowiem odrzucenia przez Prezesa Rady Ministrów sprawozdania Prokuratora Generalnego z działalności prokuratury,  Sejm – na jego wniosek  – może odwołać Prokuratora Generalnego uchwałą podjętą większością 3/5 głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.
Dodatkowo projekt przewiduje, że Prezes Rady Ministrów może wystąpić do Sejmu z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem okresu, na jaki został on powołany w przypadku, gdy Prokurator Generalny sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu. W tym przypadku procedura postępowania w Sejmie jest analogiczna do opisanej powyżej.
Wniosek Prezesa Rady Ministrów o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji, będzie opiniowany przez Krajową Radę Prokuratorów, która zobowiązana została do wyrażenia swojego stanowiska w tym przedmiocie w terminie dwóch miesięcy. Opinia ta nie będzie miała charakteru wiążącego i nie będzie mogła zablokować procedury odwoławczej.
Projektowane regulacje przewidują więc określone uprawnienia Prezesa Rady Ministrów i Ministra Sprawiedliwości wobec Prokuratora Generalnego i zapewniają funkcję kontrolną Rady Ministrów w stosunku do działalności prokuratury. 
Wśród tych środków wymienić należy:
- uprawnienie Ministra Sprawiedliwości, jako członka Krajowej Rady Sądownictwa i Krajowej Rady Prokuratorów, do aktywnego udziału w procedurze wyłaniania kandydatów na Prokuratora Generalnego (zgłaszanie własnych kandydatów, zajmowanie stanowiska wobec innych kandydatów, udział w głosowaniu – art. 1 pkt 6 projektu, dot. art. 10a ust. 2 ustawy o prokuraturze i art. 1 pkt 21 projektu, dot. art. 24 pkt 4 ustawy o prokuraturze),
- uprawnienia Ministra Sprawiedliwości, jako członka Krajowej Rady Prokuratorów, przewidziane w procedurze odwoływania Prokuratora Generalnego (art. 1 pkt 21 projektu, dot. art. 24 pkt 6 ustawy oraz art. 1 pkt 6 projektu, dot. art. 10d ust. 3ustawy o prokuraturze),
- przedstawianie przez Ministra Sprawiedliwości Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kandydatów na Prokuratora Generalnego (art. 1 pkt 6 projektu, dot. art. 10a ust. 1 ustawy o prokuraturze),
     - kontrasygnatę Prezesa Rady Ministrów na akcie powołania i odwołania         Prokuratora Generalnego (art. 144 ust. 2 Konstytucji RP), 
     - składanie przez Prokuratora Generalnego rocznego sprawozdania  z działalności prokuratury Prezesowi Rady Ministrów oraz uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do wystąpienia z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego przed upływem kadencji, w przypadku odrzucenia rocznego sprawozdania  (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10e ust. 1, 6 i 7 ust. o prok.), 
- uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do zajęcia pisemnego stanowiska wobec powyższego sprawozdania, co przesądza dalszy udział w debacie poświęconej temuż sprawozdaniu (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10e ust. 2 ust. o prok.), 
- uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do wystąpienia do Sejmu z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego w przypadku, gdy Prokurator Generalny sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu (art. 1 pkt 6 proj. dot. art. 10f ust. o prok.)
- uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do żądania w każdym czasie od Prokuratora Generalnego przedstawienia informacji na temat związany ze strzeżeniem praworządności oraz czuwaniem nad ściganiem przestępstw (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10e ust. 3 ust. o prok.),
- uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o odwołanie Prokuratora Generalnego w przypadku, gdy Prokurator Generalny stał się trwale niezdolny do pełnienia swoich obowiązków (art. 1 pkt 6 proj. dot. art. 10d ust. 3 ust. o prok.),
-  kompetencje Ministra Sprawiedliwości do wnioskowania o zezwolenie sądu dyscyplinarnego na pociągnięcie Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej lub o pociągnięcie go do  odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 1 pkt 6 proj., dot. art. 10c ust. 3 ust. o prok.),
-  uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do wydawania aktów wykonawczych w zakresie działania prokuratury, w szczególności rozporządzenia w sprawie regulaminu urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (art. 1 pkt 15 proj., dot. art. 18 ust. 1 ust. o prok.),
-  uprawnienia Rady Ministrów w zakresie tworzenia budżetu prokuratury.

Znowelizowane brzmienie art. 12 ustawy reguluje sposób i tryb powoływania i odwoływania zastępców Prokuratora Generalnego.
Nie przewiduje się kadencyjności dla stanowisk zastępców Prokuratora Generalnego.
Zakres i waga zadań Prokuratora Generalnego wymaga, aby Prokurator Generalny miał wpływ na dobór najbliższych współpracowników, tj. ustalanie liczby swoich zastępców a także powoływanie ich i odwoływanie z pełnionych funkcji.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej będzie powoływał i odwoływał Zastępców Prokuratora Generalnego na wniosek Prokuratora Generalnego, z  tym, że odnośnie Naczelnego Prokuratora Wojskowego wniosek ten musi zostać zgłoszony w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, zaś w wypadku Dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, wniosek Prokuratora Generalnego musi zostać zgłoszony w porozumieniu z Prezesem Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
Z kolei znowelizowany przepis art. 13 oraz dodane przepisy art. 13a-13c ustawy o prokuraturze określają sposób i tryb powoływania i odwoływania szefów prokuratur apelacyjnych, okręgowych i  rejonowych oraz ich zastępców. 
Projekt przewiduje zwiększenie uprawnień zgromadzeń prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej, które opiniują przedstawionych przez Prokuratora Generalnego kandydatów na prokuratorów apelacyjnych, prokuratorów okręgowych oraz prokuratorów rejonowych. W razie wydania negatywnej opinii o kandydacie, zgromadzenie prokuratorów będzie mogło przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnego kandydata.
Nowością jest wprowadzenie kadencyjności w sprawowaniu funkcji prokuratora apelacyjnego, prokuratora okręgowego i prokuratora rejonowego oraz kadencyjności funkcji ich zastępców. 
Przewiduje się, że kadencja prokuratora apelacyjnego, prokuratora okręgowego i ich zastępców będzie trwała 6 lat bez możliwości powołania ich bezpośrednio po zakończeniu kadencji ponownie do pełnienia tych samych funkcji.
Z kolei prokurator rejonowy i jego zastępca powoływani będą na okres 4 lat, przy czym ich kadencja może zostać odnowiona poprzez ponowne powołanie w trybie przewidzianym w ustawie.
Odwołanie szefów prokuratur apelacyjnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców może nastąpić tylko w ściśle określonych wypadkach, a w sytuacji, gdy podstawą odwołania ma być nienależyte wypełnianie przez nich obowiązków służbowych, do odwołania konieczna jest zgoda Krajowej Rady Prokuratorów wyrażona w formie uchwały.
Wprowadzenie w nowelizowanym art. 22a ustawy o prokuraturze sztywnej liczby członków kolegium prokuratury okręgowej (sześć albo dziewięć osób) uzasadnione jest zaproponowanym trybem wyborów członków kolegium, którzy w dwóch trzecich wybierani są przez zebranie prokuratorów prokuratury okręgowej i delegatów prokuratur rejonowych. Liczba członków kolegium musi umożliwić zachowanie wymaganej ustawą proporcji w składzie kolegium.
Proponowane zmiany w zakresie art. 23 i art. 24 ustawy o prokuraturze, w tym dodanie nowych przepisów art. 23a i 23b oraz art. 24a i 24b  polegają na powołaniu, w miejsce dotychczasowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, Krajowej Rady Prokuratorów.
Utworzenie, zadania i kompetencje Krajowej Rady Prokuratorów będą  istotnymi gwarancjami niezależności prokuratury od wpływów politycznych oraz  wzmocnią rolę samorządu prokuratorskiego w najistotniejszych dla prokuratury sprawach.
Działalność Krajowej Rady Prokuratorów będzie pozytywnie oddziaływać na  przestrzeganie w prokuraturze przepisów prawa i standardów etycznych, a jej podstawowym zadaniem będzie strzeżenie niezależności prokuratorów. Realizację tego celu zapewnia zarówno określony zmienionymi przepisami skład Krajowej Rady Prokuratorów, jak i  rozszerzony zakres jej kompetencji.
W skład 25-osobowej Krajowej Rady Prokuratorów, obok wybieranych przedstawicieli prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i pionu Instytutu Pamięci Narodowej, wchodzi również Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz czterech posłów i dwóch senatorów. 
Poza dotychczasowym zakresem zadań Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, Krajowa Rada Prokuratorów uzyskała dodatkowe kompetencje pozwalające na realizację celu, w jakim została powołana.  Do kompetencji tych należy zajmowanie wiążącego Prokuratora Generalnego stanowiska w sprawie wyrażenia zgody na odwołanie w trakcie trwania kadencji prokuratora apelacyjnego, prokuratora okręgowego i prokuratora rejonowego oraz ich zastępców z powodu nienależytego wypełniania obowiązków służbowych oraz wyrażanie opinii o  przedstawionych jej przez Prokuratora Generalnego kandydatach na stanowiska prokuratorów Prokuratury Generalnej.
Jednym z uprawnień Krajowej Rady Prokuratorów będzie ponadto możliwość wysłuchania informacji Prokuratora Generalnego o działalności prokuratury oraz wyrażenie własnej opinii w tym zakresie.
Krajowa Rada Prokuratorów będzie ponadto opiniowała wniosek Prezesa Rady Ministrów o odwołanie Prokuratora Generalnego z zajmowanego stanowiska przed upływem kadencji w przypadku, gdy podstawą złożenia takiego wniosku będzie trwała niezdolność do pełnienia obowiązków Prokuratora Generalnego lub sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu oraz odrzucenie przez Prezesa Rady Ministrów rocznego sprawozdania Prokuratora Generalnego. Projekt przewiduje 2-miesięczny termin do złożenia opinii w tym przedmiocie przez Radę.
Krajowa Rada Prokuratorów będzie też sprawowała kontrolę nad działalnością rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego, poprzez rozpatrywanie corocznych sprawozdań z jego działalności. 
Konsekwencją ustrojowo-organizacyjną rozdziału urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego jest zniesienie Prokuratury Krajowej i utworzenie Prokuratury Generalnej. Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury będą więc: Prokuratura Generalna oraz prokuratury apelacyjne, prokuratury okręgowe i rejonowe.  Jednocześnie przewiduje się, że Prokuratura Generalna zapewnia obsługę Prokuratora Generalnego.
Względy racjonalne zdecydowały o zniesieniu możliwości tworzenia przez komórki organizacyjne przyszłej Prokuratury Generalnej wydziałów zamiejscowych (art. 17 ust.13 ustawy o prokuraturze).
Zniesiona zatem zostanie podstawa prawna do dalszego funkcjonowania obecnych struktur terenowych Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej tj. wydziałów zamiejscowych tego biura. W ocenie projektodawców, prowadzenie postępowań przygotowawczych na poziomie centralnym uznać należy za nieuzasadnione, wobec uniemożliwienia kontroli odwoławczej o charakterze dewolutywnym, a przez to  stwarzające niebezpieczeństwo niewłaściwego postrzegania roli nowotworzonej Prokuratury Generalnej w systemie organów wewnętrznych prokuratury. 
Zgodnie z dyspozycją art. 17 pkt.5 projektu, dotychczasowe wydziały zamiejscowe Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej zostaną przekształcone w wydziały do spraw przestępczości zorganizowanej i korupcji prokuratur apelacyjnych. 
Na poziomie prokuratur apelacyjnych prowadzone będą najpoważniejsze postępowania przygotowawcze dotyczące m.in. przestępczości zorganizowanej i korupcji. 
Na prokuraturach apelacyjnych będzie ponadto spoczywał obowiązek koordynowania zadań podległych prokuratur okręgowych z zakresu informatyzacji.
Ważnym segmentem zmian ustawy o prokuraturze jest wprowadzenie osobnego rozdziału zawierającego przepisy dotyczące budżetu i gospodarki finansowej powszechnych jednostek organizacyjnych. Projektowane w tym zakresie przepisy umożliwią prawidłowe funkcjonowanie prokuratury w aspekcie gospodarowania przyznanymi jej środkami finansowymi, przy zachowaniu prerogatyw władczych Rady Ministrów przy tworzeniu projektu ustawy budżetowej.
Projekt przewiduje uchylenie przepisu art. 50 ust. 1a ustawy o prokuraturze, zezwalającego Prokuratorowi Generalnemu delegować prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, bez jego zgody, na okres 12 miesięcy w roku z możliwością ponownego delegowania po okresie dotychczasowej delegacji. Regulacja ta nie służy  prawidłowej polityce kadrowej w prokuraturze, a nadto może stanowić element pozaprocesowego wpływu na niezależność prokuratora. Gwarantem tej niezależności są bowiem między innymi przepisy art. 16a ustawy o prokuraturze stanowiące, że przeniesienie prokuratora na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko za jego zgodą z wyjątkiem sytuacji, gdy do przeniesienia dochodzi w wyniku zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji prokuratury lub zniesienia danej jednostki organizacyjnej prokuratury albo ukarania karą dyscyplinarną.
 
Potrzeba wyeliminowania pozaprocesowego i politycznego oddziaływania na zadania i decyzje procesowe prokuratorów, zdecydowała o uchyleniu art. 59 ustawy o prokuraturze, który przewidywał system uzyskiwania nagród i wyróżnień. 
Wobec uznania niekonstytucyjności przepisów wprowadzających „przyspieszony” tryb uchylania immunitetu sędziowskiego zaszła konieczność nowelizacji przepisów ustawy o prokuraturze w takim zakresie, aby zawarte w niej unormowania dotyczące uchylania immunitetu prokuratorów, były zgodne ze wskazaniami  zawartymi  w  wyroku  Trybunału  Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. K 39/07 (Dz. U. Nr 230, poz. 1698), odnoszącego się wprawdzie do postanowień ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.), kształtującego jednak – w ocenie projektodawców –   generalne zasady związane z postępowaniem dyscyplinarnym, które winny obowiązywać zarówno w odniesieniu do sędziów, jak i prokuratorów. 
Pozostałe zmiany dokonywane w ustawie stanowią konsekwencję zniesienia Prokuratury Krajowej i utworzenia Prokuratury Generalnej. 
Art. 2‑16 ustawy zmieniającej zawierają zmiany innych ustaw. Zmiany te  polegają m.in. na wprowadzeniu do przepisów tych ustaw osobnego organu naczelnego – Prokuratora Generalnego (art. 2, 7, 8, 11) oraz  zastąpieniu kompetencji Prokuratora Krajowego i prokuratorów Prokuratury Krajowej odpowiednio ‑ kompetencjami Prokuratora Generalnego i prokuratorów Prokuratury Generalnej (art. 3, 6, 7, 13, 14, 15). Sposób usytuowania Prokuratora Generalnego w przepisach zmieniających, w odniesieniu do wprowadzenia do ich treści Prokuratora Generalnego jako organu naczelnego, nawiązuje do sposobu usytuowania Prokuratora Generalnego w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji RP.
Art. 17-23 ustawy zmieniającej odnoszą się do problematyki związanej z likwidacją Prokuratury Krajowej i utworzeniem Prokuratury Generalnej.
Likwidacja Prokuratury Krajowej w niniejszym projekcie projektowana jest w taki sposób, aby Prokurator Generalny, w sposób pozytywny wskazywał prokuratorów do służby w nowotworzonej Prokuraturze Generalnej, poprzez powołanie ich na stanowisko prokuratora tej jednostki.
Natomiast redukcja stanu zatrudnienia związana z projektowaną zmianą ustroju prokuratury może nastąpić poprzez przejście w stan spoczynku tych prokuratorów Prokuratury Krajowej, którzy nie zostaną powołani do Prokuratury Generalnej i nie przyjmą powierzonych im czynności w prokuraturach apelacyjnych.
W art. 19 ust. 3 projektowanej ustawy ustanawia się dodatkowe przesłanki przejścia w stan spoczynku prokuratora Prokuratury Krajowej oparte na kryterium wieku, stażu pracy na stanowisku prokuratora, w tym na stanowisku prokuratora Prokuratury Krajowej.
W ten sposób kryteria postępowania wobec prokuratorów likwidowanej jednostki zostały określone wprost w ustawie, co zapobiegnie sytuacji pozostawania prokuratora w nowej strukturze organizacyjnej na podstawie przesłanek innych niż dobro służby.
Likwidacja Prokuratury Krajowej, w założeniu projektodawcy, nie może spowodować obniżenia wynagrodzenia prokuratorów likwidowanej jednostki ani wpłynąć na ograniczenie możliwości awansu płacowego prokuratorów rejonowych, okręgowych i apelacyjnych w stosunku do możliwości awansu sędziów w takich samych jednostkach organizacyjnych sądów. Stąd odpowiednie zmiany w treści art. 62 ustawy o prokuraturze i w art.19 projektu ustawy.
W art. 22 przyjęto rozwiązanie, w myśl którego do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zmieniającej, pozostają w mocy wskazane w przepisie dotychczasowe przepisy wykonawcze, które nie są sprzeczne z ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Proponuje się, by ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 10a ust. 3-5 oraz art. 14a ust. 1 ustawy o prokuraturze oraz  art. 18, art. 19 ust. 1 i 4  oraz art. 23 projektowanej ustawy, które wejdą w życie z dniem 1 lipca 2009 r. Tego rodzaju rozwiązanie umożliwi podjęcie działań organizacyjnych, niezbędnych dla funkcjonowania Prokuratury Generalnej, przed dniem wejścia w życie projektowanych zmian.

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

1.	Podmioty na które będzie oddziaływała ustawa
Wejście w życie projektowanej ustawy będzie miało wpływ na strukturę organów władzy państwowej poprzez wyodrębnienie prokuratury ze struktury Ministerstwa Sprawiedliwości. Projektowane zmiany spowodują nadto zmianę w strukturze prokuratury i sposobie jej funkcjonowania. Spowodują również zmianę statusu prokuratorów likwidowanych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
W zakresie, w jakim projektowane przepisy dopuszczają udział Krajowej Rady Sądownictwa w powoływaniu Prokuratora Generalnego, ustawa będzie miała wpływ również na Krajową Radę Sądownictwa.
Projektowane zmiany będą miały wpływ na sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego, którzy mogą, w myśl projektowanych przepisów,  kandydować 
na stanowisko Prokuratora Generalnego lub zastępcy Prokuratora Generalnego. Zmiany w obrębie wymogów awansu prokuratora na wyższe stanowisko, będą dotyczyły również sędziów  oraz adwokatów, radców prawnych i notariuszy.
Projektowane wzmocnienie niezależności Prokuratora Generalnego 
i pozostałych prokuratorów od innych organów władzy publicznej oraz wzmocnienie niezależności prokuratora w strukturze prokuratury, będzie pozytywnie oddziaływało na życie obywateli.

2.	Konsultacje społeczne
Projekt ustawy został  przedstawiony do konsultacji Sądowi Najwyższemu, Krajowej Radzie Sądownictwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej, Krajowej Radzie Radców Prawnych, Stowarzyszeniu Sędziów Polskich „Iustitia”, Krajowej Radzie Notarialnej, Stowarzyszeniu Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej, Związkowi Zawodowemu Pracowników Prokuratury Rzeczypospolitej Polskiej oraz sądom i prokuratorom.
Z uwagi na fakt, że w czasie prowadzenia konsultacji społecznych w przedmiocie projektowanej ustawy, nie ukonstytuowała się jeszcze Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, projekt ustawy przedstawiono do zaopiniowania poszczególnym członkom Rady.
Naczelna Rada Adwokacka, Krajowa Rada Radców Prawnych i Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia” nie wypowiedzieli się w przedmiocie projektowanej ustawy. Krajowa Rada Notarialna poinformowała, że nie wnosi uwag do projektu ustawy.
Krajowa Rada Sądownictwa wniosła uwagę poddającą w wątpliwość co do zgodności z Konstytucją RP przewidzianego w projekcie szczególnego trybu powoływania Prokuratora Generalnego przez Marszałka Sejmu. Uwaga ta została uwzględniona.
Uwzględniono uwagi Krajowej Rady Sądownictwa, dotyczące wskazania terminów przy powoływaniu Prokuratora Generalnego dla poszczególnych organów uczestniczących w tej procedurze oraz uwagi kwestionujące pozostawienie wydziałów zamiejscowych Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w strukturze Prokuratury Generalnej. 
Sąd Najwyższy pozytywnie ocenił projektowane rozdzielenie urzędów Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego wyrażając jednocześnie zastrzeżenia do niektórych rozwiązań szczegółowych. Wśród tych zastrzeżeń uwzględnione zostały uwagi dotyczące możliwości kandydowania na stanowisko Prokuratora Generalnego również sędziego wojskowego sądu garnizonowego. Nie uwzględniono uwagi kwestionującej zawężenie możliwości kandydowania na stanowisko Prokuratora Generalnego wyłącznie przez sędziów Sądu Najwyższego wyłącznie do sędziów Izby Karnej i Wojskowej, ponieważ projektowany przepis art. 10 a ust. 4 ustawy o prokuraturze, co do zasady, wprowadza dla sędziego kandydującego na stanowisko Prokuratora Generalnego wymóg stażu sędziowskiego w sprawach karnych. Nie uwzględniono uwagi do projektowanego przepisu 10 d ust. 2 pkt 4 ustawy o prokuraturze (aktualnie – art. 10f ustawy o prokuraturze), a dotyczącej przewidzianej tam przesłanki odwołania Prokuratora Generalnego – sprzeniewierzenia się ślubowaniu, a szerzej – dopuszczalności odpowiedzialności dyscyplinarnej Prokuratora Generalnego. Projektodawca stoi na stanowisku, że kadencyjność urzędu Prokuratora Generalnego wymusza wprowadzenie mechanizmów odwołania przed upływem kadencji w sytuacjach tak istotnych jak sprzeniewierzenie się ślubowaniu. Nie uwzględniono uwagi dotyczącej art.12 ust. 2 i 3 ustawy o prokuraturze. W odniesieniu do zastępców Prokuratora Generalnego będących Naczelnym Prokuratorem Wojskowym i Dyrektorem Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, podobnie jak innych, z wyjątkiem pierwszego, zastępców  Prokuratora Generalnego, nie ma potrzeby wprowadzania szczególnego trybu powoływania.
Z aprobatą Sąd Najwyższy przyjął też uregulowania dotyczące niezależności prokuratorów a zwłaszcza nadania poleceniom wydawanym przez prokuratora przełożonego charakteru organizacyjno – porządkowego. Uwzględniono uwagę Sądu Najwyższego o potrzebie skorelowania wymogów awansowych na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej z wymogami na stanowisko sędziego sądu okręgowego. Uwagi Sądu Najwyższego dotyczące „awansów poziomych” i art. 62 ust. 1 da ustawy o prokuraturze straciły aktualność wobec modyfikacji projektu i pozostawienia przewidzianych regulacji dotyczących trzeciej stawki awansowej wyłącznie w odrębnym projekcie ustawy.
Zarząd Główny Stowarzyszenia Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej pozytywnie zaopiniował projektowane rozdzielenie urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego i regulacje gwarantujące niezależność Prokuratora Generalnego. Podobnie pozytywną ocenę Zarząd Główny Stowarzyszenia Prokuratorów wyraził dla powołania Krajowej Rady Prokuratorów i proponowanego kształtu tego organu. Za pożądane zmiany uznano projektowane przepisy likwidujące możliwość wydawania przez prokuratorów przełożonych poleceń co do treści czynności procesowych. 
Negatywnie Zarząd Główny Stowarzyszenia ocenił proponowaną w pierwotnej wersji projektu likwidację prokuratur apelacyjnych i związaną z tym możliwość przejścia w stan spoczynku dużej grupy doświadczonych prokuratorów. Wyraził pogląd, że do dyskusji nad bytem tego stopnia powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury można powrócić przy pracach nad nową ustawą o prokuraturze. Jako kontrowersyjne ocenił nadto przyznanie Krajowej Radzie Sądownictwa kompetencji w zakresie wskazywania kandydata na Prokuratora Generalnego. 
Podobną ocenę projektowanych regulacji przedstawiła Rada Główna Związku Zawodowego Prokuratorów i Pracowników Prokuratury Rzeczypospolitej Polskiej. W nadesłanej opinii wypowiedziała się nadto za utrzymaniem równych wynagrodzeń prokuratorów i sędziów na równorzędnych stanowiskach.
Zarówno Stowarzyszenie Prokuratorów RP, jak i Związek Zawodowy Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP wskazali na potrzebę uregulowania statusu prokuratury w Konstytucji RP.
Uwagi do projektu ustawy nadesłał Dyrektor Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. Uwagi te dotyczyły głównie wzajemnych relacji pomiędzy wyodrębnioną prokuraturą a Instytutem Wymiaru Sprawiedliwości i Krajowym Centrum Szkolenia Kadr Sądów Powszechnych i Prokuratury. 
W wyniku analizy tych uwag, w projekcie ustawy zaproponowano nowe brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prokuraturze. Nie podzielono natomiast poglądu o potrzebie dalszej, niż przewidziana w projekcie, nowelizacji przepisów o delegowaniu prokuratorów oraz poglądu, że rozdzielenie funkcji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego pozostaje w sprzeczności z koncepcją wspólnej aplikacji sądowo‑prokuratorskiej.
W przedmiocie projektowanej ustawy wypowiedziało się 8 członków Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym. Czterech członków Rady wypowiedziało się z aprobatą o zamierzonym rozdzieleniu urzędów Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, przy czym w dwóch opiniach podnosi się wątpliwość co do prawidłowości rozwiązań w zakresie trybu powoływania Prokuratora Generalnego i konstytucyjnej poprawności regulacji dopuszczających wydawanie przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzeń na wniosek Prokuratora Generalnego. Jeden członek Rady wyraził pogląd, że rozdzielenie tych funkcji bez określenia pozycji ustrojowej prokuratury jest przedwczesne.
Pięciu członków Rady opowiedziało się przeciwko likwidacji w strukturze prokuratury jednostek stopnia apelacyjnego podnosząc m.in. potrzebę usytuowania na tym szczeblu wydziałów do spraw przestępczości zorganizowanej. Jeden członek Rady opowiedział się za potrzebą utrzymania komórek do spraw przestępczości zorganizowanej w strukturze jednostki prokuratury najwyższego stopnia.
W opiniach czterech członków Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym wyrażono sprzeciw przeciwko uprawnieniom przyznawanym Krajowej Radzie Sądownictwa w zakresie wskazywania jednego z kandydatów na Prokuratora Generalnego oraz w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i trybu uchylania immunitetu Prokuratora Generalnego. Jako argumentację takiego stanowiska podnosi się zarówno niedopuszczalność takiej regulacji, jak i brak równoważnej regulacji Krajowej Rady Prokuratorów w odniesieniu do np. Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.
Niejednolite są stanowiska członków Rady w przedmiocie niezależności prokuratora ukształtowanej projektowanymi przepisami art. 8 i 8a ustawy o prokuraturze. O ile z aprobatą została przyjęta propozycja odejścia od możliwości wydania przez prokuratora przełożonego poleceń co do treści czynności, o tyle niektórzy członkowie Rady Prokuratorów krytycznie ocenili likwidację trybu odwołania się prokuratora od polecenia prokuratora przełożonego, przewidzianego obecnie w przepisach art. 8 ust. 2‑4 ustawy o prokuraturze.
Postulaty pozostawienia w ustawie o prokuraturze przepisów o możliwości żądania przez prokuratora uzasadnienia polecenia na piśmie i żądania zmiany polecenia lub wyłączenia prokuratora od wykonania czynności nie zostały uwzględnione. W sytuacji, gdy polecenie prokuratora przełożonego wydawane prokuratorowi podległemu nie będzie mogło dotyczyć treści czynności procesowej, polecenie takie nie będzie ingerowało w niezależność prokuratora. Utrzymanie trybu sprzeciwiania się poleceniu, przewidzianego w art. 8 ust. 2‑4 ustawy o prokuraturze, dla poleceń o charakterze organizacyjno‑porządkowym nie jest uzasadnione. W sferę niezależności prokuratora nie ingeruje też polecenie przygotowania przez prokuratora podległego projektu decyzji. 
Prokurator przełożony zmieniając decyzję prokuratora podległego sam wydaje (podpisuje) nową decyzję. Polecenie przygotowania projektu tej decyzji nie powoduje sytuacji kolizyjnej dla niezależności prokuratora, który projekt takiej decyzji przygotowuje. Nie jest natomiast racjonalne postulowanie, aby w razie zmiany decyzji prokurator przełożony sam opracował nową decyzję, gdyż mogłoby to stanowić pokusę do obniżenia poziomu pracy prokuratorów i przeniesienia procesu decyzyjnego na prokuratorów przełożonych. 
W opiniach dwóch członków Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym krytycznie odniesiono się do możliwości występowania przed Sądem Najwyższym, Trybunałem Konstytucyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym prokuratorów prokuratury okręgowej.
W opiniach trzech członków Rady Prokuratorów wyraża się sprzeciw przeciwko różnicowaniu wynagrodzenia zasadniczego sędziów i prokuratorów na równorzędnych stanowiskach. 
W opinii członka Rady Prokuratorów wybranego przez prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wskazuje się na usunięcie niespójności projektowanej ustawy z ustawą z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu. Uwagi w tym zakresie zostały w projekcie ustawy uwzględnione. 
Z dużym odzewem spotkała się projektowana ustawa w środowiskach zawodowych sędziów i prokuratorów.
Opinie o projekcie nadeszły z 51 sądów apelacyjnych, okręgowych i rejonowych. 27 sądów poinformowało, że sędziowie tych sądów nie wnoszą uwag do projektu ustawy o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw. Z 11 sądów nadeszły opinie aprobujące rozdzielenie urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Nie było natomiast żadnej opinii odnoszącej się krytycznie do projektowanej regulacji w tym względzie. 
Niektóre sądy wypowiedziały się też co do projektowanej w konsultowanym projekcie likwidacji prokuratur apelacyjnych. Aprobująco do tej propozycji odniósł się Sąd Okręgowy w Katowicach i Sąd Okręgowy w Toruniu. Opinię negatywną w przedmiocie likwidacji prokuratur apelacyjnych wyraził Sąd Okręgowy w Gliwicach i Sąd Apelacyjny w Warszawie. 
Sądy Okręgowe w Katowicach, Płocku, Poznaniu i Toruniu oraz Sąd Rejonowy w Przemyślu w swoich opiniach pozytywnie oceniły projektowane regulacje dotyczące niezależności prokuratora. 
Sądy w kilku opiniach odniosły się również do kwestii wynagrodzeń sędziów i prokuratorów. Zdania w tym zakresie były podzielone. W części opinii opowiedziano się za równym statusem, w tym również wynagrodzenia, sędziów i prokuratorów. W innych opiniach podnoszono, że zawód sędziego powinien stanowić ukoronowanie zawodów prawniczych i być znacznie wyżej wynagradzany. 
W kilku opiniach sądów podnoszono również uwagi krytyczne co do zasadności utrzymywania karencji przy przejściu sędziego do wykonywania zawodu adwokata w okręgu izby adwokackiej, w którym zajmował stanowisko sędziego.
Z powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wpłynęło łącznie 46 opinii.
Obszerne opinie nadesłały wszystkie prokuratury apelacyjne. Prokuratury okręgowe nadesłały własne opinie a niejednokrotnie też opinie prokuratur rejonowych i prokuratorów z okręgu swojego działania.
Opinie koncentrują się wokół kluczowej regulacji projektu, a mianowicie rozdzielenia urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, oraz dotyczą likwidacji prokuratur apelacyjnych, niezależności prokuratora przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach. Stosunkowo liczne są również wypowiedzi w przedmiocie wysokości wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w relacji do wynagrodzenia zasadniczego sędziego na równorzędnym stanowisku. 
Z ogólną aprobatą prokuratorów spotkała się propozycja rozdzielenia funkcji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. W żadnej z nadesłanych opinii nie wnosi się sprzeciwu przeciwko tej propozycji, jednak podnoszone są uwagi, że rozdzielenie tych funkcji powinno spowodować umocowanie prokuratury w Konstytucji RP. Podnosi się mianowicie, że organ Prokuratora Generalnego, w świetle projektowanej ustawy, nie został określony w strukturze władz państwowych.
W kilkunastu opiniach wyrażono krytyczne uwagi co do przyznania Krajowej Radzie Sądownictwa kompetencji w zakresie zgłaszania kandydata na stanowisko Prokuratora Generalnego oraz  w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej Prokuratora Generalnego. 
Zdecydowany sprzeciw prokuratorzy wyrazili dla propozycji likwidacji prokuratur apelacyjnych w strukturze powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Przeciwko likwidacji prokuratur apelacyjnych wypowiedziały się wszystkie prokuratury apelacyjne i 16 prokuratur okręgowych. W żadnej z nadesłanych opinii nie opowiedziano się za likwidacją tych jednostek.
Potrzebę utrzymania prokuratur apelacyjnych prokuratorzy uzasadniają potrzebą i zasadnością usytuowania na tym szczeblu prokuratury Wydziałów do Spraw Przestępczości Zorganizowanej oraz zadań z zakresu wizytacji i lustracji.
Podnoszą nadto konieczność utrzymania paralelności struktury organizacyjnej sądów i prokuratury.
W opiniach stosunkowo często podnoszona była kwestia wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów. Prokuratorzy jednoznacznie opowiedzieli się za utrzymaniem równego wynagrodzenia zasadniczego sędziów i prokuratorów w takich samych jednostkach organizacyjnych. 
Po analizie wyników konsultacji projektu ustawy, uległ modyfikacji.
Zrezygnowano mianowicie z likwidowania prokuratur apelacyjnych. Uznano bowiem, że w obecnej strukturze powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury spowodowałoby nadmierne rozbudowanie kadrowe Prokuratury Generalnej. W konsekwencji stwierdzić należy, że ewentualna likwidacja powszechnych jednostek prokuratury tego stopnia może nastąpić w nowej ustawie o prokuraturze, określającej w sposób całościowy ustrój, zadania i strukturę prokuratury. 
Nie podzielono natomiast tych uwag, które postulowały, aby kompetencje przy powoływaniu Prokuratora Generalnego przysługiwały Krajowej Radzie Prokuratorów z wyłączeniem uprawnień w tym zakresie Krajowej Rady Sądownictwa. Nie przewiduje się  udziału Krajowej Rady Sądownictwa w procedurze odwoływania i w postępowaniu dyscyplinarnym Prokuratora Generalnego. 
Przepisy projektowanej ustawy w zakresie wynagrodzeń prokuratorów zachowują zasadę równości wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów i sędziów na równorzędnych stanowiskach. 

3.	Wpływ ustawy na sektor finansów publicznych, w tym budżet państwa i budżety jednostek samorządu terytorialnego

Z przeprowadzonych szacunków wynika, że uprawnienia do przejścia w stan spoczynku na podstawie przepisów projektowanej ustawy uzyska maksymalnie 49 prokuratorów Prokuratury Krajowej, przy założeniu, że żaden z  prokuratorów likwidowanej jednostki nie uzyska powołania na stanowisko prokuratora Prokuratury Generalnej.
Urzędnicy Prokuratury Krajowej zatrudnieni zostaną w Prokuraturze Generalnej.
Zważyć należy jednak, że zwiększenie zakresu zadań Prokuratury Generalnej, w porównaniu z kompetencjami Prokuratury Krajowej, spowodowane przejęciem szeregu zadań wykonywanych w Departamentach Ministerstwa Sprawiedliwości, również na rzecz Prokuratury Krajowej (Departamentu. Centrum Ogólnopolskich Rejestrów Sądowych i Informatyzacji Resortu, Departamentu. Organizacyjnego, Departamentu. Legislacyjno-Prawnego, Departamentu. Kadr i Departamentu Budżetu i Majątku Skarbu Państwa a także Biura Dyrektora Generalnego), skutkuje koniecznością zwiększenia obsady kadrowej Prokuratury Generalnej i to zarówno zwiększenia etatów prokuratorskich jak i etatów urzędniczych oraz etatów innych pracowników prokuratury.
Przewiduje się, że w Prokuraturze Generalnej wykonywać będzie czynności 130 prokuratorów.
Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Prokuratury Generalnej, co najmniej 70 prokuratorów winno zajmować stanowiska prokuratorów Prokuratury Generalnej.
Jednocześnie przewiduje się utworzenie 4 kierowniczych stanowisk prokuratorskich:
-	Prokuratora Generalnego
-	3 Zastępców Prokuratora Generalnego 
oraz następujących funkcji prokuratorskich:
1)	6 dyrektorów departamentu
2)	9 wicedyrektorów departamentu
3)	7 naczelników wydziałów
4)	rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego
5)	rzecznika prasowego
6)	3 wizytatorów.

W związku z koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Prokuratury Generalnej, zwiększenia wymaga również liczba urzędników Prokuratury Generalnej do 143 oraz zatrudnienia łącznie 18 osób na etatach innych pracowników sądów i prokuratury (kierowcy, maszynistki, pracownicy administracyjni i inni). 
Po uwzględnieniu etatów prokuratorskich, urzędniczych i innych pracowników prokuratury, przejętych z Prokuratury Krajowej i Ministerstwa Sprawiedliwości, utworzenie Prokuratury Generalnej skutkować będzie zwiększeniem ilości etatów:
-	prokuratorów Prokuratury Generalnej o 11, 
-	prokuratorów innych jednostek organizacyjnych prokuratury delegowanych do Prokuratury Generalnej o 29,
-	urzędników prokuratury o 87,
-	innych pracowników prokuratury o 14.
Zwiększenie liczby etatów w Prokuraturze Generalnej spowoduje zwiększenie wydatków na wynagrodzenia o kwotę 8 282 tys. zł:
-	związane z utworzeniem od dnia 1 stycznia 2009 r. 11 etatów Prokuratury Generalnej (w tym Prokuratora Generalnego) – 2 040 tys. zł,
-	związane z utworzeniem od dnia 1 stycznia 2009 r. 87 etatów urzędników prokuratury - 4 638 tys. zł,
-	związane z utworzeniem od dnia 1 stycznia 2009 r. 14 etatów innych pracowników – 504 tys. zł, 
-	związane z wypłatą dodatków specjalnych dla 29 prokuratorów delegowanych do Prokuratury Generalnej z prokuratur apelacyjnych 
– 1 100 tys. zł.
Jednocześnie zmniejszeniu ulegną wydatki na wynagrodzenia w związku 
z przeniesieniem Wydziałów zamiejscowych Biura do spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej do prokuratur apelacyjnych w wysokości  15 541 tys. zł.
Wydatki na utworzenie nowych stanowisk pracy – 1 410 tys. zł.
Pozostałe wydatki bieżące związane z funkcjonowaniem Prokuratury Generalnej (wzrost wydatków netto, tj. po uwzględnieniu wydatków bieżących w wysokości 17 550 tys. zł, o które zostanie zmniejszony budżet w części 37) – 16 500 tys. zł.
	Przeciętne wynagrodzenia urzędników i pracowników Prokuratury Generalnej zostały ustalone na poziomie wyższym niż przeciętne wynagrodzenia urzędników 
i pracowników prokuratury uwzględnione w ustawie budżetowej na 2008 r. z uwagi na konieczność – przy utworzeniu nowego urzędu, czyli Prokuratury Generalnej – obsadzenia urzędniczych stanowisk funkcyjnych, co w dużym stopniu wpłynęło na zwiększenie wysokości przeciętnego wynagrodzenia. 
Ponadto, mając na uwadze informację Najwyższej Izby Kontroli na temat wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na 1 pełnozatrudnionego członka korpusu służby cywilnej w rozdziale 75001 w 2006 r., określenie wysokości wynagrodzeń urzędników i pracowników Prokuratury Generalnej w przyjętej w projekcie wysokości wydaje się być w pełni uzasadnione. 
Jednocześnie stwierdzić należy, że poziom wynagrodzeń prokuratorów pełniących czynności w Prokuraturze Generalnej określony został na takim samym poziomie, jaki obecnie obowiązuje wobec sędziów i prokuratorów delegowanych do pełnienia czynności w Prokuraturze Krajowej i w Ministerstwie Sprawiedliwości.
	Natomiast wydatki na wynagrodzenia w związku z przeniesieniem wydziałów zamiejscowych Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej do prokuratur apelacyjnych zostały zmniejszone do poziomu wynagrodzeń w prokuraturze apelacyjnej, co przyczyni się do powstania oszczędności dla budżetu państwa. 

Łączne skutki finansowe dla budżetu państwa w 2009 roku – 10 651 tys. zł.

Skutki finansowe mogą wzrosnąć o kwotę świadczeń dla prokuratorów Prokuratury Krajowej, którzy odejdą w stan spoczynku – ok. 6 560 tys. zł (przyjęto założenie, że z uprawnienia do przejścia w stan spoczynku skorzysta 49 Prokuratorów Prokuratury Krajowej).
Należy podkreślić, że wejście w życie niniejszego projektu oraz konieczność zaspokojenia potrzeb lokalowych nowotworzonej Prokuratury Generalnej nie powoduje w sposób bezpośredni powstania dodatkowych skutków finansowych. Ograniczone i niewystarczające od lat zasoby lokalowe Ministerstwa Sprawiedliwości, stwarzają potrzebę stałego niemal pozyskiwania pomieszczeń na potrzeby funkcjonowania urzędu. 
Szacuje się, że dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Prokuratury Generalnej, konieczne jest pozyskanie powierzchni użytkowej o powierzchni około 6.000 m. kw. (w tym - powierzchnia biurowa ok. 4.400 m.kw.).
Łączny koszt wynajęcia powierzchni biurowej ok. 6.000 m2  w ścisłym centrum Warszawy waha się od ok. 5 mln zł rocznie (okolice ul. Barskiej) do ok. 8,750 mln zł rocznie (okolice ul. Złotej ).
W wyniku planowanych przeprowadzek zwolniona zostanie powierzchnia 370,18 m2 użyczana Ministerstwu przy ul. Tynieckiej 15/17 i powierzchnia 337,88 m2 wynajmowana przy ul. Mokotowskiej 14. Oszczędności z tytułu zwolnienia tych powierzchni to ok. 370 tys. zł rocznie.

4.	Wpływ ustawy na konkurencyjność gospodarki, sytuację na rynku pracy i rozwój regionalny.
Projektowana ustawa, nie spowoduje skutków w sferze konkurencyjności wewnętrznej i zewnętrznej gospodarki oraz pozostanie bez wpływu na sytuację na rynku pracy i rozwój regionalny.

5.	Zainteresowanie pracami nad projektem ustawy
Projekt niniejszej ustawy został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej z chwilą przekazania go do uzgodnień międzyresortowych. Nie zostały wniesione zgłoszenia zainteresowania tym projektem w trybie ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa (Dz. U. Nr 169, poz. 1414).